“อาเหลย นี่เรียกว่าซันเหอเถา พวกเราต้องเก็บมามากหน่อย ในนี้มีเหอเถาสามารถกินได้ เจ้าดูสิ”
ฝูงลิงอาจไม่รู้ว่าจะกินเหอเถาอย่างไร ดังนั้นพวกมันถึงไม่สนใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วออกแรงทุบให้แตก ก่อนเอาเศษเนื้อเหอเถาที่กระเด็นออกมาส่งให้อาเหลยชิมดู
อาเหลยคลางแคลงอยู่บ้าง เจ้าของสิ่งนี้กินได้ด้วยหรือ?
เซวียเสี่ยวหรั่นบิเหอเถาชิ้นเล็กๆ ใส่ปาก หืม… เหอเถาสดมีรสฝาดเจือเล็กน้อย แต่ยังคงกลิ่นหอมอ่อนๆ รสชาติไม่เลวเลย
อาเหลยเลียนแบบท่าทางส่งมันเข้าปาก หลังจากเคี้ยวไปสองสามคำ ก็เบิกตาลุกวาว
“นั่นไง อร่อยมากใช่ไหมล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะคิกคัก
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยตอบกลับมา
หนึ่งคนหนึ่งลิงเริ่มมุ่งหน้าไปเก็บซันเหอเถา
ผลของมันตกอยู่ที่พื้นมากมาย เปลือกสีเขียวแกมดำใกล้จะเน่าแล้ว จึงสามารถลอกออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นเนื้อด้านใน
ยามพวกเธอกลับมาถึง เหลียนเซวียนยืนรออยู่ปากถ้ำมาพักหนึ่งแล้ว
หัวคิ้วย่นเข้าหากันปานจะหนีบแมลงวันตายได้ตัวหนึ่ง
ไม่สบาย ปวดท้องมากไม่ใช่หรือ? ทั้งที่เป็นฤดูเหมันต์อากาศหนาวเหน็บ เหตุใดยังออกไปนานขนาดนี้
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยวิ่งกะโผลกกะเผลกเข้าไปด้านใน
