เซวียเสี่ยวหรั่นแบกตะกร้าเดินเข้ามาอย่างยากเย็น
ซันเหอเถาน้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ ประกอบกับความโลภของเธอ เลยใส่มาเสียครึ่งกระบุง แทบแบกไม่ขึ้น
ตลอดทางก็เดินๆ หยุดๆ กว่าจะเอากลับมาได้ไม่ง่าย
แน่นอนว่ายามนี้เธอรู้สึกทรมานท้องขึ้นมาอีกแล้ว
“เหลียนเซวียน อากาศหนาวขนาดนี้มายืนข้างนอกทำไมล่ะ”
ทั้งที่รู้เต็มอกว่าดวงตาของเขามองไม่เห็น แต่ดวงตาซึ่งไร้ศูนย์รวมภาพกลับคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว
ทำให้เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก
เจ้ารู้ด้วยรึว่าข้างนอกอากาศหนาว เหลียนเซวียนจ้องเขม็งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก
“แหะๆ ข้ากับอาเหลยเก็บซันเหอเถานานไปหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มแหย อาการปวดแปลบที่ท้องผุดขึ้นกะทันหัน จนเธอร้องซี้ดอย่างไม่อาจสะกดกลั้น
นัยน์ตาของเหลียนเซวียนนิ่งขรึมลงหลายส่วน หันมาผลักประตูบานเล็กให้กว้างที่สุด แสดงท่าให้เธอเข้าไปก่อน
เซวียเสี่ยวหรั่นกัดฟัน ยกตะกร้าขึ้นแล้วเดินเข้าไป แล้วนั่งลงข้างกองไฟ ยื่นมือเย็นเฉียบปานน้ำแข็งทั้งสองออกไปข้างเตาหิน
“ฮู่… หิมะยังไม่ตกยังหนาวขนาดนี้ หลังหิมะตก คงออกไปนอกถ้ำไม่ได้แล้ว “เซวียเสี่ยวหรั่นกัดฟันบ่นพึมพำ
เหลียนเซวียนปิดประตูถ้ำให้มิดชิด สกัดล
