มหนาวไว้ด้านนอก
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกเหมือนถูกบีบในช่องท้อง ปวดรุนแรงมาก แต่เธอพอเหลือบเห็นสีหน้าเย็นยะเยือกของเหลียนเซวียน ก็ตัดสินใจอดกลั้นเอาไว้ก่อน
เหลียนเซวียนนั่งลงด้านข้างอย่างเนิบช้า มือใหญ่ยื่นเข้ามาหาเธอ
“คิกๆ ขอบคุณนะ เหลียนเซวียน ท่านเป็นคนดีมากจริงๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นรีบส่งมือให้เขา
มือของเขาก็ไม่นับว่าอุ่น ด้วยไปยืนรออยู่ด้านนอกพักใหญ่แล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังอุ่นกว่ามือเย็นเฉียบราวกับข้าวโพดแช่แข็งของเธอ
เหลียนเซวียนกำลังหงุดหงิด นิ้วมือที่บีบนวดก็เลยหนักหน่อย
เซวียเสี่ยวหรั่นใบหน้าเหยเก แต่ไม่กล้าร้องสักแอะ สีหน้าบึ้งตึงของเขาแลดูน่าเกรงขามปานจะกลืนกินคน
เธอเลยได้แต่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ใบหน้านิ่งขรึมเย็นชาของเขา นึกว่าการเล่นพิเรนทร์ของตนเองถูกซ่อนเร้นอย่างดี ทำให้เหลียนเซวียนแทบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่
แม่นางผู้นี้ช่างทำให้คนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกจริงๆ
สองวันหลังจากนั้น เซวียเสี่ยวหรั่นก็ออกไปไหนไม่ได้อีก นอกเหนือจากริมแม่น้ำ
เหลียนเซวียนคอยคุมเชิงอยู่ ต้องแน่ใจว่าเธอไม่ปวดท้องถึงออกไปได้
แต่พอได้ออกนอกประตูเธอก็ลืมทุกอย่าง ต้องหนาวจนตัวสั่นถึงจะยอมกลับมา ไม่รู้จักถนอมร่างกายขอ
