งตัวเองแม้แต่น้อย
เซวียเสี่ยวหรั่นอยากชี้แจงว่าทุกครั้งที่เธอออกไปนานล้วนมีสาเหตุ
แต่เหลียนเซวียนเป็นพวกเกลือน้ำมันซึมไม่เข้า [2] ไม่ฟังเหตุผล
เซวียเสี่ยวหรั่นจนปัญญา จำต้องนั่งอยู่แต่ข้างกองไฟ ทุบเหอเถา กินทับทิมกับอาเหลย และถักกางเกงของตนเองต่อไป
ทว่าเมื่อใจจดจ่ออยู่กับการถักกางเกงเพียงอย่างเดียว ความเร็วก็เพิ่มขึ้นมิใช่น้อย
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกน้ำตาจะไหลเมื่อได้เห็นกางเกงขายาวที่ถักเสร็จแล้ว
ในที่สุดก็เสร็จเสียที กางเกงตัวหนึ่งขนาดถักตั้งแต่เช้าจรดค่ำยังกินเวลาเกือบสามวัน
การดำรงชีวิตเยี่ยงคนป่าที่ไม่มีอะไรสักอย่างทารุณเอาการ
แต่ช่วงมีระดูผ่านไปแล้ว เธอสามารถอาบน้ำได้
เธอนั่งนับนิ้ว พวกเขาไม่ได้อาบน้ำมาครึ่งเดือนแล้ว หากไม่ใช่ว่าอากาศหนาว ทั้งสองคนก็คงจะเหม็นบูดแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นแหงนหน้าหัวเราะขึ้นฟ้า วิ่งไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำอย่างกระตือรือร้น หลังจากนั้นก็ทำความหม้อใบใหญ่ที่ต้มเถาเฮ่อเอามาใช้ต้มน้ำอาบ
แน่นอนว่าต้องมีน้ำอาบสำหรับเหลียนเซวียนด้วย
ถึงแม้ว่าเสื้อกับกางเกงของเขาจะยังไม่ได้ถัก แต่อาบน้ำได้ก็ดีแล้ว
หลังต้มน้ำเสร็จเรียบร้อย เธอก็เชิญเหลียนเซวียนออกไปนอกถ้ำ หลังจากปิดประตู ก็
