เรื่องปรกติมาก หากเหลียนเซวียนมีสถานภาพสมรสแล้ว เธอก็ควรรักษาระยะห่างกับเขาหน่อยถึงจะถูกต้อง
เอ๋ จะว่าไปก็ไม่ถูก หากเขายังไม่แต่งงาน เธอก็ไม่ต้องรักษาระยะห่างอย่างนั้นหรือ เซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มสับสน
เหลียนเซวียนได้ยินเช่นนั้น ดวงตาที่หลุบลงราวกับถูกฉาบเคลือบด้วยน้ำค้างเหมันต์ทีละน้อย
หากไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น ยามนี้ข้างกายเขาก็อาจจะมีคนอีกคนยืนอยู่เคียงข้าง
นึกถึงคนผู้นั้น ใบหน้าของเขาก็เย็นชาอย่างน่าสะพรึง
เขาอาสาไว้ทุกข์ให้กับอาจารย์ ไม่เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานเป็นเวลาสามปี ทั้งยังขอย้ายไปประจำการที่ชายแดนเป็นกรณีพิเศษ
กลับมาถึงเมืองหลวง บังเอิญพบกันสองสามครั้ง เขานึกว่านางไม่แต่งงานเพราะรอตนเองอยู่
ใครจะคาดคิดว่าผู้อื่นวางแผนตลบหลังมานานแล้ว
เหลียนเซวียนเยาะหยันตนเอง
ต้องโทษที่เขามั่นใจในตนเองเกินไป ทั้งที่มีลับลมคมในเห็นๆ แต่กลับยินดีฟังความจากนางเพียงข้างเดียว
ผลลัพธ์ของการมีตาแต่ไร้แววก็คือ แทบจะเอาชีวิตไม่รอด
แค่ถามว่ามีครอบครัวหรือยัง ต้องคิดนานขนาดนี้เลยหรือ? เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นใบหน้าเย็นชาของเขา พลันฉุกขึ้นขึ้นมา หรือว่าเรื่องแบบนี้ถามไม่ได้
ใบหน้าของเหลียนเซวียนหายบวมแล้ว ตอนนี
