ของแบบนี้เปลี่ยนแล้วก็ต้องซัก ซักเสร็จก็ต้องผิงไฟให้แห้ง มีมากไปก็ไร้ประโยชน์
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยวิ่งมาฟ้องว่ามีคนรังแกมัน
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เข้าใจความหมายของมัน นึกว่ามันหิวอีกแล้ว จึงเอื้อมมือไปหยิบเกาลัดที่สุกแล้วข้างเตาส่งให้
“มื้อเย็นต้องรออีกสักพัก เจ้ากินเล่นไปก่อนนะ”
อาเหลยรับมาด้วยสัญชาตญาณ พลางหันกลับไปมองเงาหลังตั้งตรงของคนที่อยู่ปากถ้ำ ช่างเถอะ ลิงย่อมไม่ถือสากับมนุษย์
มันหันกลับมาแทะเกาลัดอย่างว่าง่าย
ในที่สุดเหลียนเซวียนก็ปิดรูโหว่ของประตูเสร็จเรียบร้อยก่อนฟ้ามืด
พอปิดประตู ลมหนาวก็ไม่อาจพัดเข้ามาในถ้ำโดยง่ายอีกต่อไป
“ดีมาก ดีมาก ฮ่าๆ ภารกิจสำเร็จลุล่วง ในที่สุดลมหนาวก็โกรกเข้ามาข้างในตอนกลางคืนไม่ได้อีกแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นไปตักน้ำจากริมแม่น้ำกลับมา เห็นประตูที่ปิดแน่น ก็หัวเราะด้วยความดีใจ
แน่นอนว่าปากถ้ำมิได้ถูกปิดทั้งหมด ด้านบนสุดยังเหลือความสูงอีกประมาณครึ่งเมตรที่ไม่สามารถขึ้นไปปิดได้
แต่ในถ้ำก่อไฟไว้เกือบตลอดเวลาต้องเหลือพื้นที่สำหรับระบายควันออกไป
เหลียนเซวียนกลับมานั่งข้างกองไฟ เซวียเสี่ยวหรั่นใช้เชือกฟางผูกประตูบานเล็กไม่ให้ขยับก่อนวิ่งเข้าไปหา
“เหลียนเซวียน วันนี้ล
