เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งลง ยกหม้อจากชั้นวางขึ้นตั้งบนเตาหิน
ไม่มีน้ำตาลทรายแดง แต่น้ำร้อนต้องมี
หลังต้มน้ำเสร็จ เธอก็หาเข็มถักออกมา แล้วเอาใยจากเถาเฮ่อมาฟั่นเป็นเส้นด้ายก่อนจะเริ่มถักผ้าผืนยาวขนาดเท่าผ้าอนามัยให้ตัวเอง
ในเมื่อไม่มีความพร้อม เธอก็ต้องลงมือสร้างปัจจัยขึ้นมาใหม่ด้วยตนเอง
ผ้าจากเฮ่อดูดซับน้ำได้ดี ด้ายเส้นละเอียดฟั่นให้หนาหน่อย นำมาถักเป็นสามชั้นก็น่าจะอยู่ได้นานหน่อย
ผ้าชิ้นที่ใช้แล้วเอาไปซักตากให้แห้งก็นำมาใช้อีกได้ รอประจำเดือนหมด เอาไปตากให้แห้งแล้วเก็บไว้ใช้ครั้งต่อไป
เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งบนเสื่อฟางด้วยสีหน้าจริงจัง เข็มในมือพลิกขึ้นพลิกลงไม่หยุด
เหลียนเซวียนเติมฟืนเข้าไปในเตา เขารู้ว่านางกำลังถักสิ่งของบางอย่างอยู่ แต่การนิ่งเงียบไม่พูดจาเช่นนี้ดูไม่คล้ายเป็นวิสัยของนางเลย
คนที่รู้สึกไม่ชินหาใช่เพียงแค่เขาคนเดียว อาเหลยกินเกาลัดเสร็จก็เข้ามายืนจ้องเซวียเสี่ยวหรั่นตาไม่กะพริบ เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้เธอถึงได้เงียบนัก
อาเหลยร้องเรียกสองสามครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา มันจึงตั้งท่าจะหย่อนก้นลงนั่งบนเสื่อของเธอ
“เฮ้ อาเหลย ห้ามนั่งเสื่อของข้านะ” เซวียเสี่
