ยวหรั่นห้ามมันไว้ “เจ้าขับถ่ายไม่เช็ดก้น จะมานั่งบนเสื่อของข้าไม่ได้”
เหลียนเซวียนถึงกับสำลัก นึกถึงลิงน้อยเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้เขาอยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่ามันขึ้นมานั่งบนเสื่อของตนเองหรือไม่
เหลียนเซวียนค่อยๆ ม้วนเสื้อสองด้านอย่างเงียบเชียบ เหลือพื้นที่เฉพาะส่วนที่ตนเองนั่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นลากเสื่อของอาเหลยจากอีกด้านเข้ามาใกล้ ให้มันกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
นั่นคือเสื่อที่เธอสานให้อาเหลยโดยเฉพาะ
อาเหลยเข้าใจความหมายของเธออย่างง่ายดาย มันจึงกลับไปนั่งเสื่อของตนเอง
ข้างเตาหิน มีเกาลัดที่สุกแล้วสองสามลูก เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบส่งให้อาเหลย
ตั้งแต่เธอพบว่าฟันของลิงแหลมคมมาก สามารถกัดเปลือกของเกาลัดได้โดยไม่เปลืองแรง ก็ไม่ช่วยปอกเปลือกให้มันอีก
อาเหลยชอบความรู้สึกที่ตนเองมีของกินของใช้เหลือเฟือ
“โอ้ ดีจริงๆ ตราบใดที่มีของกิน เจ้าก็มีความสุข ไม่ทุกข์ร้อนอะไรแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นมองอาเหลยที่กินอย่างมีความสุขพลางทอดถอนใจ “ไหนเลยจะเหมือนคนอย่างพวกเรา มีเรื่องวิตกกังวลประดังเข้ามาทุกวี่ทุกวัน”
เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปถักผ้าของเธอต่อ แต่หนนี้เธอไม่เงียบอีกต่อไป เริ่มพูดงึมงำไปเรื่อยๆ ตามกิจวัตร
“แต่ว่
