ากันว่าแดนโลกีย์สลับซับซ้อน ความทุกข์นานัปการเฉกเช่นเส้นผมมากมายบนศีรษะของมนุษย์ ตัดไม่ขาด วางไม่ลง เห็นไม่แจ้ง ลืมไม่ได้ ส่วนใหญ่ทุกข์เพราะหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น แต่ถ้าไร้ความทุกข์กังวลเหล่านี้ ทุกคนมิปลงผมออกบวชตามพระพุทธองค์ไปกันหมดแล้วหรือ”
เหตุใดมนุษย์ถึงเป็นทุกข์
พุทธองค์ตรัสว่า โลกนี้เดิมทีไม่มีอะไร ทุกข์มาจากความยึดมั่นถือมั่น เรียกร้องเกินไป หัวใจก็ไม่สงบ แต่หากเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง จิตใจย่อมสูงขึ้น
ฟังดูเหมือนเข้าใจปรุโปร่ง แต่ให้ทำขึ้นมาจริงๆ จะมีสักกี่คนที่ทำได้ ปล่อยวางได้
เหลียนเซวียนเหม่อลอยเล็กน้อย
“ปลงผมใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับการสวดมนต์ภาวนาหน้าตะเกียงดำภายในวัดอันเงียบเหงาวังเวงไปชั่วชีวิต กินแต่หัวไชเท้ากับเต้าหู้ทุกวัน การตัดขาดจากภาระผูกพันคือหมดทุกข์แล้วอย่างนั้นหรือ เฮ่อ… เช่นนั้นข้าขอเก็บเส้นผมไว้บนศีรษะของตนเองตามเดิมดีกว่า”
มือของเซวียเสี่ยวหรั่นเคลื่อนไหวไม่หยุด ปากของเธอก็ไม่ว่างเช่นกัน
อาเหลยเหลือบมองเธอปราดหนึ่ง ก่อนแทะเกาลัดต่อไป สำหรับมันแล้ว การปราศรัยยาวเหยียดของเธอไม่ต่างอะไรกับฟังพระภิกษุท่องพระสูตร
เหลียนเซวียนได้สติ ก็หันด้านข้างมองมาที่นาง แววตาอ่อนโยนไม่น้อย
แ
