ท้จริงแล้ว แดนโลกีย์มีความทุกข์ร้อนมากมาย ผู้ที่ยังลุ่มหลงในกิเลสตัณหาเหมือนมัจฉาแหวกว่ายไปตามกระแสนที ยอมที่จะจมดิ่งอยู่ในวังวนความวุ่นวาย ดีกว่าต้องชำระอายตนะทั้งหกให้ใสสะอาด ปล่อยวางความยึดมั่นทั้งปวง และหลบหนีจากไตรภูมิ [1]
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกได้ถึงการจับจ้องของเขา จึงเงยหน้ายิ้มให้เล็กน้อย
“จะว่าไปแล้วตอนนี้พวกเราก็กำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่อยู่ไม่ใช่หรือ เหลียนเซวียน ท่านว่าพวกเราควรเริ่มออกเดินทางกันเมื่อไรถึงจะดีที่สุด”
เหลียนเซวียนนึกไม่ถึงว่านางจะถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน เขาขบคิดก่อนเขียนคำตอบ
“หลังหิมะตก? หา ที่นี่มีหิมะตกด้วยหรือ”
เซวียเสี่ยวหรั่นตกตะลึง ในความรู้สึกของเธอ ช่วงนี้อากาศชื้นและหนาวเย็น ก็น่าจะเป็นเขตพื้นที่ทางใต้ แต่ถ้ามีหิมะตก ก็คงจะพูดยากแล้ว
เหลียนเซวียนพยักหน้า พื้นที่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาเยว่หลิงซันล้วนปกคลุมไปด้วยหิมะ ดูแค่ว่ามีชั้นหิมะปกคลุมหนาเท่าไร
“หิมะตก ไม่ใช่เรื่องตลกเลย” แค่ได้ยิน เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกหนาวจับใจขึ้นมาแล้ว
ตำแหน่งที่หมู่บ้านของเธอตั้งอยู่ ไม่เคยมีหิมะตกมาก่อน ช่วงที่หนาวสุดบนภูเขาก็มีเพียงแค่น้ำค้างแข็งเท่านั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เคยเห็นห
