ตรียมรับมือล่วงหน้า
“เจี๊ยกๆ” น้ำในหม้อเดือดพล่าน ทำให้อาเหลยจ้องเขม็งไม่ว่อกแว่กไปไหน
ช่วงนี้อาเหลยเข้าใจอะไรเยอะขึ้น ทั้งอาหารการกินและน้ำดื่มในแต่ละวันของพวกเขาล้วนออกมาจากหม้อที่เดือดพล่าน ดังนั้นพอถึงเวลามื้ออาหาร มันก็จะมานั่งรออยู่ข้างกองไฟ
แน่นอนว่าอาเหลยไม่กล้าแตะต้องหม้อร้อนๆ แม้จะเริ่มไม่กลัวไฟเหมือนตอนแรกๆ แต่สัญชาตญาณของสัตว์ก็ทำให้มันไม่กล้าเข้าไปใกล้แหล่งกำเนิดไฟมากเกินไป
เซวียเสี่ยวหรั่นมองด้วยความสนใจ “อาเหลย ของที่กินทุกวันรสจืดชืดอย่างนั้น เจ้าก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย หากเจ้าออกไปจากเขากับพวกเรา ข้างนอกยังมีอาหารเลิศรสอีกมากมาย จอมตะกละอย่างเจ้าไม่ต้องอดตายแล้ว”
ตั้งแต่ลิงน้อยตัวนี้กินอาหารพร้อมกับพวกเขา มันก็สนใจอาหารและเนื้อสัตว์ที่ต้มสุกทุกชนิด ไม่ว่าจะกินอะไรก็ดูเอร็ดอร่อยไปหมดทุกอย่าง
พอได้ยินเธอเรียกว่าอาเหลย ลิงน้อยก็หันมามองเธอด้วยจิตใต้สำนึก เริ่มจะคุ้นเคยกับชื่อนี้แล้ว
เหลียนเซวียนตวัดสายตามา แม่นางผู้นี้คิดจะพาลิงน้อยออกไปจากภูเขาด้วยกระนั้นหรือ?
“ยังต้องตุ๋นต่ออีกหน่อย กระดูกต้องต้มนาน สารอาหารถึงจะออกมา รอหน่อยนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นฉีกยิ้มกว้าง มือเคลื่อนไ
