ดวก
เซวียเสี่ยวหรั่นขอให้เหลียนเซวียนช่วยเหลาไม้ที่ค่อนข้างแข็งให้เป็นเข็มเย็บผ้าขนาดใหญ่ ใช้สำหรับเย็บหนังงูสามผืนให้เป็นเสื้อกั๊กสองชั้นตัวหนึ่ง
เสื้อกั๊กหนังงูลายแดงสลับดำตัวนี้สะท้อนแสงแวววาว แม้ว่างานจะหยาบสักหน่อย แต่พอเหลียนเซวียนสวมใส่แล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนสวมชุดเกราะ เซวียเสี่ยวหรั่นมองจนตาค้าง
ทั้งสองต่างมีเสื้อกั๊กเพิ่มคนละตัวช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น
เสร็จจากนั้นเซวียเสี่ยวหรั่นก็หันไปทำเสื่อต่อ อย่างไรเสียนอนบนเสื่อฟางย่อมดีกว่านอนบนแผ่นหินเป็นไหนๆ
จนกระทั่งทำเสื่อสองผืนเสร็จเรียบร้อยเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
อย่าว่าแต่อาบน้ำ แม้แต่เวลาล้างเท้าก็ยังไม่มี เซวียเสี่ยวหรั่นคร้านจะถือสาแล้ว
เหม็นก็เหม็นไปสิ เหม็นจนชาชินแล้ว
เช้าตรู่ของวันที่สี่ ฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องก็หยุดได้เสียที
เซวียเสี่ยวหรั่นวางเสื้อที่ถักมาได้ครึ่งหนึ่งแล้วในมือลง ดวงตาทอประกายระยิบระยับ เธอจะไปเก็บเห็ด แม้ว่าอากาศจะหนาวอยู่บ้าง แต่ในป่ามีเห็ดหลากหลายชนิดที่สามารถเด็ดกลับมาได้
เซวียเสี่ยวหรั่นถูมือทั้งสอง พลางหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา
“เหลียนเซวียน ข้าจะออกไปเก็บของป่าและเห็ดกลับมาสักหน่อยนะ”
นับตั้งแต่วันที่
