เจอหมูป่า เหลียนเซวียนก็ห้ามเธอออกไปข้างนอกชั่วคราว เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี หลายวันมานี้นอกจากไปตักน้ำที่แม่น้ำ ก็แค่ไปขุดต้นคาวมัจฉาใกล้ๆ ไม่ได้ออกไปไหนไกล
เหลียนเซวียนเหลือบมองปราดหนึ่ง มิได้ห้ามปราม แต่มือใหญ่กลับยื่นของสิ่งหนึ่งให้
เซวียเสี่ยวหรั่นเบิกตากว้างก่อนรับมา “ให้ข้า?”
นั่นเป็นมีดที่ทำจากไม้เล่มหนึ่ง ความยาวเท่ากับตะเกียบธรรมดา น้ำหนักไม่มาก แต่ใบมีดคมเอาการ โดยเฉพาะส่วนปลายทั้งแหลมทั้งคม แค่เห็นก็หัวหดแล้ว
เหลียนเซวียนใช้เวลาว่างช่วงสองสามวันที่ผ่านมาไปกับการเหลามีดไม้เล่มนี้ เธอยังนึกว่าเขาเหลาเก็บไว้ใช้เองเสียอีก
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ วันนั้นตอนหาไม้มาทำเป็นเข็มเย็บผ้า พบว่าเนื้อไม้แข็งแรงดี พอเหลาเข็มไม้เสร็จ ก็เริ่มเหลามีดสั้นเล่มนี้ต่อ
เนื้อไม้ที่ค่อนข้างแข็ง แต่ละมีดที่ลงไปต้องรวบรวมกำลังภายในเสี้ยวเล็กๆ ดั่งใยแมงมุมที่มีอยู่ ถึงจะเหลาออกมาได้
กระบวนการทั้งหมดต้องใช้ทั้งสมาธิ ค่อยเป็นค่อยไปและจดจ่อเป็นพิเศษในการกระจายกำลังภายในไปที่ฝ่ามืออย่างสม่ำเสมอขณะแกะสลักไม้
มีดสั้นเล่มนี้เขาตั้งใจเหลาปลายให้แหลมคมโดยเฉพาะ นางจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงเกินไปขณะใช้งาน
ตัว
