กู้หย่วนย่อมไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหออวี้ติ่งลับหลังเขา แต่ทว่า สายตาแปลกๆ ของผู้ดูแลวัยกลางคนตอนที่เขาซื้อยาทิพย์เมื่อครู่นี้ ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของเขาไปได้
รวมถึงสายตาของพวกชอบสอดรู้สอดเห็นที่อยู่แถวๆ นั้นด้วย
กู้หย่วนรู้ดีว่าคนพวกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
ก็คงหนีไม่พ้นความคิดที่ว่าเขาเพ้อเจ้อเกินตัว
เพิ่งจะเรียนรู้มาได้หยิบมือเดียว ก็คิดหาญกล้าจะปรุงโอสถเสียแล้ว
อันที่จริง ก็โทษคนพวกนั้นที่ดูถูกกู้หย่วนไม่ได้หรอก เพราะตามปกติแล้ว ศิษย์ยอดเขาโอสถที่อยากจะศึกษาวิชาการปรุงโอสถ จะต้องเริ่มจากการเป็นลูกมือให้นักปรุงโอสถเสียก่อน รับหน้าที่จัดการยาทิพย์ ดูแลไฟ ควบคุมความแรงของไฟ เป็นต้น
โดยทั่วไปแล้ว ต้องเรียนรู้สั่งสมประสบการณ์จากการเป็นลูกมืออยู่หลายปี หรืออาจจะนับสิบปี จนกว่าจะได้เห็นและซึมซับเทคนิคต่างๆ มากพอ จึงจะมีโอกาสได้ทดลองลงมือปรุงโอสถด้วยตัวเองสักครั้ง
แต่กู้หย่วนล่ะ? เขาเพิ่งจะเริ่มเรียนมาได้นานแค่ไหนกันเชียว?
ไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำมั้ง?
เวลาแค่นี้ ในสายตาของบางคน ต่อให้จำชื่อและสรรพคุณของยาทิพย์ทั้งหมดก็ยังจำได้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการปรุงโอสถเลย…
