เป้าหมายของเซวียเสี่ยวหรั่นคือต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เยื้องไปทางขวา แค่ปีนขึ้นไปได้ก็ไม่ต้องกลัวหมูป่าแล้ว
แต่เสียงคำรามฟืดฟาดที่ไล่มาจากด้านหลังก็น่ากลัวเหลือเกิน เซวียเสี่ยวหรั่นอดเหลียวกลับไปมองไม่ได้
หมูป่าตัวล่ำบึ้กราวกับรถถัง ตะบึงเข้าหานางอย่างเกรี้ยวกราด ความเร็วย่อมสูงกว่าสองเท้าที่ทั้งสั้นและเล็กของเธออยู่แล้ว
พ่อแก้วแม่แก้ว ไม่ทันแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นใจเต้นโครมครามตลอดเวลา
เธอกัดฟันวิ่งสุดแรงเกิด มุ่งหน้าไปยังโขดหินใหญ่ที่ใกล้ที่สุด พอเข้าไปใกล้เธอก็ราวกับแปลงร่างเป็นลิงออกแรงใต้ฝ่าเท้าปีนขึ้นไปบนโขดหินอย่างรวดเร็ว
“ไอ้หยา บ้าฉิบ เกือบตายแล้วมั้ยล่ะ แฮ่กๆ”
หัวเข่าครูดถูกหินเจ็บจนแทบน้ำตาเล็ด เซวียเสี่ยวหรั่นหมอบอยู่บนโขดหินชื้นแฉะขนาดใหญ่ พลางหอบหายใจอย่างหนัก “เคราะห์ดีที่ผอมลงมาหลายกิโล ไม่อย่างนั้นโขดหินสูงขนาดนี้ ด้วยน้ำหนักอย่างเมื่อก่อนคงปีนไม่ขึ้นแน่ๆ
เวลาเพียงชั่วพริบตา หมูป่าก็วิ่งมาถึงด้านล่างของโขดหิน
“อู๊ด!” เจ้าหมูป่ากำยำล่ำสันตัวนั้นอ้าปากคำราม ไอน้ำสีขาวพ่นออกมาทางปาก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมแลดูน่าสะพรึง
บ้าเอ๊ย ขโมยกินเฝิ่นเฮ่อของผู้อื่นแล้วยังมาทำกร่างอาละวาดใส่อีกหรื
