อ เซวียเสี่ยวหรั่นถลึงตาใส่มันอย่างดุดัน
หมูป่ารู้สึกได้ถึงความเป็นศัตรูของเธอ จึงคำรามใส่เธออีกครั้ง เซวียเสี่ยวหรั่นตกใจจนต้องซุกไปด้านหลัง
เคราะห์ดีที่โขดหินค่อนข้างสูง หมูป่าไม่อาจกระโดดขึ้นมาได้
เซวียเสี่ยวหรั่นพรูลมหายใจอย่างโล่งอก ลุกขึ้นแล้วถอดกระเป๋าเป้ออกมารื้อค้น
หมูป่าด้านล่างฉุนเฉียวไม่เบา ขนสีดำชี้ฟูทั้งตัวราวกับถูกระเบิด มันถอยไปด้านหลังสองสามเมตร ก่อนวิ่งพุ่งเข้าหาอีกครั้ง
“บ้าบอไปใหญ่แล้ว มันรู้จักวิธีวิ่งส่งตัวกระโดดด้วยหรือนี่”
เซวียเสี่ยวหรั่นเปิดฝาสเปรย์พริก แล้วเอามืออีกข้างอุดปากและจมูกไว้ ก่อนพ่นสเปรย์ไปด้านหน้า
ของเหลวกลายเป็นไอสีแดงจางๆ ฟุ้งกระจายในจังหวะที่หมูป่าวิ่งเข้ามาในอาณาเขตพอดี
“อู๊ดๆๆ”
มันหยุดเท้าทันทีแล้วเปล่งเสียงครวญครางไม่หยุด เสียงโหยหวนกึกก้องไปทั่วพงไพร มันลงไปกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ดิ้นพราดๆ สะเปะสะปะไปทั่ว เดี๋ยวพุ่งเข้าชนต้นไม้ เดี๋ยวก็หันไปชนถูกก้อนหินใหญ่ ร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนใจจะขาด
ไม่ช้ามันก็วิ่งมุ่งไปยังลำธาร “ตูม” เสียงน้ำแตกกระจาย
ลำธารไม่ลึก นับว่าหมูป่ายังโชคดีอยู่ ที่สามารถชะล้างความแสบร้อนจากพริกออกไปได้บ้าง หลังจากวิ่งขึ้นมาบนฝั่ง มันก็
