ร้องเสียงดังก่อนวิ่งผลุนผลันเข้าป่าไป
เซวียเสี่ยวหรั่นหรี่ตาลง ค่อยกล้าสูดอากาศเข้าปอดหลังจากที่กลั้นหายใจอยู่เป็นเวลานาน
“น่าเสียดายชะมัด” เซวียเสี่ยวหรั่นเบะปาก “ตอนชนก้อนหินนั่น ทำไมถึงไม่ชนให้สลบไปเลยนะ เนื้อมาถึงปากแล้วแท้ๆ ยังบินหนีไปได้”
เซวียเสี่ยวหรั่นยู่ปากลุกขึ้นมา พลางลูบหัวเข่าที่ถลอก จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าหมูป่าวิ่งไปไกลแล้ว เธอถึงค่อยๆ ปีนลงมาจากโขดหิน
“เฮ่อ กางเกงเพิ่งซักหมาดๆ กลายเป็นกางเกงเปื้อนโคลนไปอีกแล้ว” เธอดึงขอบกางเกงทั้งเปียกชื้นและสกปรกขึ้น แล้วเดินไปยังเขตที่มีเถาเฮ่อ
ฉวยโอกาสช่วงที่หมูป่าได้รับบาดเจ็บ รีบชิงเข้าไปเก็บทั้งเถาเฮ่อและเฝิ่นเฮ่อกลับไป
เธอลงมือรวดเร็วฉับไว เริ่มจากตัดเถาเฮ่อกองใหญ่มัดรวมกันไว้ก่อน จากนั้นค่อยหากิ่งไม้แหลมคมขุดหัวเฝิ่นเฮ่อขึ้นมา
หมูป่าเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ที่นี่อันตรายเกินไป ไม่อาจทิ้งหัวเฝิ่นเฮ่อไว้ได้
ระหว่างที่ขุดก็คอยสังเกตความเคลื่อนไหวจากรอบด้าน เมื่อครู่หมูป่าตัวนั้นถูกสเปรย์พริกฉีดเข้าตา ไม่อาจแยกแยะทิศทางชัดเจนได้ในเวลาสั้นๆ เซวียเสี่ยวหรั่นจึงไม่หวั่นใจว่ามันจะพาฝูงกลับมาแก้แค้น เธอกลัวหมูป่าตัวอื่นจะได้ยินเสียงแล้วตาม
