หนึ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นถูกจ้องจนขนลุก รีบลากเถาเฮ่อมาถึงปากถ้ำ
“โอย… ไม่ไหวแล้ว ข้าต้องดื่มน้ำให้หนำใจสักหน่อย”
หลังใช้แรงจนเกินกำลัง แขนทั้งสองของเซวียเสี่ยวหรั่นก็แทบยกไม่ขึ้น
“อาเหลย พี่สาวเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
พอเห็นหญิงสาวเข้ามาในถ้ำ อาเหลยซึ่งกำลังแทะเกาลัดดิบก็ร้องเจี๊ยกทักขึ้น
“หิวแล้วใช่ไหมล่ะ เฮ่อ พี่สาวก็หิวเหมือนกัน รอเดี๋ยวนะ พี่สาวจะไปตุ๋นเนื้อมาให้กิน”
เลยมื้อเที่ยงมานานแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นทำสีหน้ากระฉับกระเฉง เริ่มจากล้างมือให้สะอาด หลังจากนั้นก็ตั้งน้ำบนเตาหิน หยิบเนื้องูบนชั้นชิ้นหนึ่งลงมาดู หลังเลาะกระดูกแล้ว ก็โยนลงไปในหม้อ
ตักน้ำถ้วยหนึ่งให้ตัวเอง แล้วดื่มอึกๆ ลงไปโดยไม่รังเกียจว่าเป็นน้ำเย็น
แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าและลำคอ
“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหงื่อ หากไม่อาบน้ำสักหน่อยได้เหม็นตัวเองตายแน่”
เซวียเสี่ยวหรั่นทั้งเมื่อยเอว ทั้งปวดหลัง แขนขาก็ไร้เรี่ยวแรง ทั้งยังมีแต่กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวไปทั้งตัวยิ่งสุดจะรับไหวจริงๆ
เหลียนเซวียนเพิ่งเดินเข้ามา ก็ต้องหยุดชะงักเพราะวาจาของนาง
แม่นาง… ช่วยพูดอ้อมค้อมสักหน่อยไม่ได้เลย
