นางก็กลับมาแล้ว
บอกว่าไปตัดเถาเฮ่อ แต่ออกไปตั้งหนึ่งชั่วยาม นางแล่นไปถึงกลางหุบกลางเขาหรือไร เหลียนเซวียนมุ่นคิ้วอย่างกังขา
“ฮึ้บ... เอ้า… ฮึ้บ... โอ๊ย…”
ได้ยินนางบ่นงึมงำมาตลอดทาง พลางลากเถาเฮ่อด้านหลังมาอย่างยากเย็น นี่นางลากมาเท่าไรกันแน่?
หัวคิ้วของเหลียนเซวียนขมวดแน่น ถือไม้เท้าค่อยๆ เดินเข้ามารับ
“เหลียนเซวียน ท่านอย่าเข้ามา แฮ่กๆ ” เซวียเสี่ยวหรั่นกระหืดกระหอบ “ขะ… ข้าจะไปหาเอง”
แต่เหลียนเซวียนกลับไม่ยอมหยุด ค่อยๆ เดินอย่างมั่นคงจนมาถึงหน้าเธอ
“ฮิๆ วันนี้ตัดมาค่อนข้างเยอะ ก็เลยหนักหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นลากเถาเฮ่อกลับมา ร้อนจนเหงื่อชุ่มศีรษะ เธอเหลือบมองเขาปราดหนึ่ง สัมผัสได้ถึงความเคร่งขรึมที่กำจายมาจากตัวเขา
แล้วทำไมต้องตัดมาเยอะขนาดนั้นเล่า นกน้อยทำรังแต่พอตัว เข้าใจหรือไม่? เหลียนเซวียนทำสีหน้าเคร่งขรึม ความน่าเกรงขามอันไร้รูปลักษณ์แผ่ซ่านออกมา
เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆ เวลาหมอนี่ทำหน้าบึ้งตึงก็ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังอยู่เหมือนกัน
เธอกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น พลางฉีกยิ้ม “มีเหตุผลอยู่น่า เดี๋ยวกลับไปข้าจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลย”
เหลียนเซวียน ‘จ้อง’ นางอยู่ครู่ใหญ่ ค่อยถอยหลังไปก้าว
