จนกระทั่งเธอสานรองเท้าฟางคู่เล็กเสร็จเรียบร้อย หนังเลียงผาก็รมควันได้ที่แล้ว
“ฮิๆ ความเคยชินคือบ่อเกิดของความชำนาญ รองเท้าฟางคู่ที่สองค่อยดูได้หน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นสวมรองเท้าฟางเดินไปเดินมาสองรอบ “อูย… ตำเท้าเหมือนกันแฮะ”
รองเท้าฟางจะสวยได้สักแค่ไหนกัน เหลียนเซวียนลุกขึ้นมาจากพื้น รองเท้าฟางที่มีเสี้ยนตำฝ่าเท้า เขาสวมเดินแค่รอบเดียวเท้าก็แดงเป็นปื้นแล้ว
“เฮ่อ หญ้านี้แข็งไปหน่อย ควรเปลี่ยนเอาที่นุ่มกว่านี้มาสานแทน สงสัยเป็นเพราะตากยังไม่แห้งพอ”
เธอสวมถุงเท้ายังรู้สึกกระด้างเท้า เซวียเสี่ยวหรั่นกลัดกลุ้มเล็กน้อย หันมามองเหลียนเซวียน
“เหลียนเซวียน ตอนเย็นข้าจะถักถุงเท้าให้ท่านหนึ่งคู่ เท้าจะได้ไม่เสียดสีมากนัก”
เหลียนเซวียนซึ่งกำลังแกะเชือกที่ผูกหนังเลียงผา ได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้า อากาศเย็นลงแล้ว ควรรีบทำอาภรณ์ของนางก่อนดีกว่า
“ท่านอย่าส่ายหน้าปฏิเสธ ถุงเท้าเร่งทำคืนเดียวก็เสร็จ แต่เสื้อผ้าไม่ได้ ต้องลงแรงเยอะกว่า”
ที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้ถักเสื้อนานแล้ว ลืมขั้นตอนการถักไปบ้าง เธอต้องนึกให้ถี่ถ้วนก่อน ถักถุงเท้าง่ายหน่อย เซวียเสี่ยวหรั่นแก้เชือกจากด้านหนึ่ง พลางคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
“เหลีย
