นเซวียน อีกประเดี๋ยวท่านปั้นหมอใบใหญ่เสร็จ ช่วยข้าเหลาเข็มอีกเล่มเถอะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นอธิบายลักษณะของสิ่งที่ตนเองต้องการให้เขาฟังรอบหนึ่ง
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ ล้วนเป็นเรื่องเล็กทั้งนั้น
เขาเอาหนังเลียงผาที่รมควันแล้วไปวางบนแผ่นหิน แล้วโรยขี้เถ้าลงไปด้านบน ก่อนเริ่มขัดถูเป็นครั้งที่สอง
“เฮ่อ ทำหนังสักผืนยุ่งยากขนาดนี้เลยหรือ”
หนังผืนไม่เล็ก เซวียเสี่ยวหรั่นต้องออกแรงขัดถูไม่น้อย
แต่พอนึกถึงว่าเป็นของที่ใช้สวมใส่บนร่างกาย นางก็ไม่กล้าทำแบบขอไปที หนังชนิดนี้หากไม่กำจัดขนออกให้หมดจะสวมใส่ได้อย่างไร
เห็นนางยังดันทุรังเสียเวลาต่อ เหลียนเซวียนก็ดึงกิ่งไม้ไม่หนาไม่บางออกจากกองไฟ ก่อนนั่งลงเริ่มเหลาเข็มตามแบบที่นางอธิบายให้ฟัง
รอเซวียเสี่ยวหรั่นขัดหนังเสร็จเรียบร้อย เข็มถักก็เหลาเสร็จเรียบร้อย
“ว้าว ไม่เลวเลย เหลาได้เหมือนมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นย่อตัวข้างกายเขาพลางชะโงกศีรษะเข้ามาใกล้
เหลียนเซวียนมือชะงักไปชั่วขณะ
“ด้านล่างเหลาบางลงกว่านี้อีกหน่อย ด้านบนหนาจับกระชับมือ แต่ตรงตะขอเกี่ยวด้านล่างเรียวสักหน่อยจะสะดวกกว่า” เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ส่วนที่มีปัญหาเล็กน้อย “ตะขอเกี่ยวไม่ต้องเหลาให้แหลมม
