าก เอาแค่กลมมนก็พอ”
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ผงกศีรษะน้อยๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นพาดหนังเลียงผาขึ้นไปบนราวแขวน ขณะกำลังคิดจะนวดดิน
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยกลับร้องเรียกขึ้นมา
มันอยากออกไปปล่อยเบา เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นอาเหลยชี้ไปที่ปากถ้ำ ก็ยิ้มไปถึงดวงตา
“ฮ่าๆ อาเหลยของพวกเราช่างแสนรู้ยิ่งนัก”
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมัน พลางกล่าวชื่นชม ก่อนอุ้มมันออกไปอย่างระมัดระวัง
ฝนซาลงแล้ว อากาศยังชื้นอยู่มาก ม่านหมอกหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นนึกยิ้มย่องในใจ อีกประเดี๋ยวกินมื้อเที่ยงแล้ว เธอจะไปข้างลำธารอีกสักรอบ
เธอปล่อยอาเหลยลง หลังจากมันฉี่เสร็จ แต่แขนกลับยังตะกายไม่หยุด
เซวียเสี่ยวหรั่นนึกกังขา เธอประคองใต้รักแร้แล้ววางมันลงอย่างระมัดระวัง
อาเหลยยืนด้วยสามขาอย่างมั่นคง หลังจากนั้นก็ออกแรงเบ่งอึจนหน้าแดง
เซวียเสี่ยวหรั่นหน้าเหวอทันใด
พอนางอุ้มอาเหลยขึ้นมาอีกครั้ง ก็พยายามเลี่ยงที่จะสัมผัสก้นของมัน
“เฮ่อ เลี้ยงลิงนี่ลำบากกว่าเลี้ยงเด็กซะอีก”
หลังจากวางลิงน้อยลงแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็เบะปาก พลางตักน้ำมาล้างมือ
เหลียนเซวียนเงยหน้าขึ้นมองนางปราดหนึ่ง เมื่อครู่