ยังชมลิงน้อยไม่ขาดปาก ไฉนออกไปเดี๋ยวเดียวท่าทีก็เปลี่ยนไปแล้ว
เขาส่งเข็มถักที่เหลาเสร็จแล้วให้ เซวียเสี่ยวหรั่นรับมาดู พลางแสดงสีหน้าตื่นเต้น “ยอดเยี่ยม เหลียนเซวียน ฝีมือท่านนี่สุดยอดไปเลย ไม่มีเสี้ยนแม้แต่นิดเดียว”
เหลียนเซวียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
เซวียเสี่ยวหรั่นวางเข็มถักลง แล้วเริ่มนวดดินเหนียวให้เป็นก้อน หลังจากนั้นขนมากองบนแผ่นหินใกล้กับเหลียนเซวียน
“ข้าจะไปตัดเถาเฮ่อที่ริมธาร กลับมาค่อยทำมื้อเที่ยง ท่านกินกล้วยน้ำว้ารองท้องไปก่อนนะ”
นวดดินเสร็จเรียบร้อย เซวียเสี่ยวหรั่นก็ล้างมือ ก่อนเด็ดกล้วยน้ำว้าส่งให้เหลียนเซวียนสองลูก อาเหลยหนึ่งลูก จากนั้นก็หยิบมีดพับ สะพายเป้ขึ้นหลัง เปลี่ยนไปสวมรองเท้าขาวที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อน มือถือกล้วยกินแล้วเดินออกไปข้างนอก
ด้านนอกฝนยังตกปรอยๆ ตลอดทางเต็มไปด้วยหินกับพงหญ้ามากมาย พื้นดินอุ้มน้ำจนกลายเป็นแอ่งโคลน
หลังกินกล้วยหมดไปสองลูก เซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งออกไป
อากาศเย็น ต้องวิ่งด้วยความเร็วสูง ร่างกายถึงจะไม่รู้สึกหนาว
ระยะทางที่เมื่อวานเสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง เธอใช้เวลาวิ่งแค่ยี่สิบกว่านาที
เธอวิ่งไปถึงริมธารอย่างกร
