ะหืดกระหอบ ที่นั่นยังคงเงียบเชียบ มีเพียงเสียงสายธารรินไหล
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ได้นำตาข่ายดักปลามาด้วย มีฝนตก ถึงเธอจะใจกล้าแค่ไหน ก็ไม่อาจไปจับปลาทั้งที่ฝนยังตกอยู่ ถ้าเกิดเป็นหวัดไข้ขึ้น ก็จะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่
เธอปาดน้ำฝนบนใบหน้า ล้วงมีดพับออกมาแล้วเดินไปที่เนินเถาเฮ่อแห่งนั้น
ภารกิจวันนี้คือรีบตัดเถาเฮ่อกลับไปให้ได้กองหนึ่ง
“เอ๋? ทำไมถึงเละเทะแบบนี้ล่ะ”
บนเนินดินที่เซวียเสี่ยวหรั่นตัดเถาเฮ่อไปไม่รู้ว่าทำไมถึงมีแต่ดินโคลน เถาเฮ่อก็ถูกหักทำลายโยนทิ้งไปทั่ว
“เฝิ่นเฮ่อของฉัน” เสียงโอดครวญของเซวียเสี่ยวหรั่นดังก้องไปทั่วป่า
เธอค้อมเอวลงไปเก็บ แต่ไม่รู้ว่าเฝิ่นเฮ่อถูกตัวอะไรกัดกินไปจนหมด
เซวียเสี่ยวหรั่นโกรธจนมือสั่น
เมื่อวานเพราะต้องการแค่เถาจึงไม่ได้ขุดหัวขึ้นมา คิดว่าเดี๋ยวค่อยกลับมาขุดก็ได้
ใครจะรู้เล่าผ่านไปแค่คืนเดียว เฝิ่นเฮ่อของนางก็ไม่เหลือแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นเจ็บใจแทบตาย
หัวเฝิ่นเฮ่อมีแป้งสูง ช่วยให้อิ่มอยู่ท้อง อาศัยแค่เฝิ่นเฮ่อจากแถบนี้ ก็ไม่ต้องวิตกว่าจะอดอยากไปตลอดฤดูหนาว
แต่ตอนนี้เถาเฮ่อถูกทำลาย ส่วนหัวก็ไม่รู้ถูกตัวอะไรขุดไปหมด
“หรือว่าจะเป็นหนู? เป็นไปไม่ได้ หนูจะกิน
