อะไรเยอะขนาดนั้น” เซวียเสี่ยวหรั่นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ลิงหรือ? น่าจะไม่ใช่ ในป่ามีผลไม้มากมาย จะต้องมาขุดดินทำไม แล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะ สัตว์กินพืชขนาดใหญ่มีพวกไหนอีกบ้าง กวาง แพะ แกะ หมู… หมู? หมูป่า!”
เซวียเสี่ยวหรั่นตะลึงพรึงเพริด จริงด้วยสิ เป็นไปได้แปดเก้าส่วนว่าจะเป็นหมูป่า ที่นี่ใกล้แหล่งน้ำ ซ้ำยังเป็นพื้นที่ลาดชันอุดมไปด้วยป่าไม้ หมูป่าต้องไม่น้อยแน่ๆ หมูป่าเป็นสัตว์ที่กินได้หลายอย่าง โปรดปรานที่สุดคือขุดของจากดินขึ้นมากิน
ขณะกำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวมาจากไหล่เขา
เซวียเสี่ยวหรั่นเงยหน้าขึ้นก็ต้องเบิกตาโพลงราวกับลูกกระพรวนทองแดง
ให้ตายเถอะ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา [1]
หมูป่าตัวพ่วงพีสีดำเมี่ยมวิ่งออกมาจากป่าบนไหล่เขา หลังจากคำรามสองสามครั้ง ทั้งสี่เท้าก็ตะบึงมาที่เธอ
“ซวยฉิบ เจ้าหมูป่าตัวหายนะขโมยเฝิ่นเฮ่อของฉันยังมีมีหน้ามาทำดุร้ายใส่กันอีก”
เซวียเสี่ยวหรั่นก่นด่าพลางหันหลังวิ่งหนี
ไม่วิ่งแล้วจะรอหมูป่ามาขวิดเอาหรือ
หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ เธอจัดการไหวที่ไหนกันล่ะ
…
[1] หมายถึงพูดถึงใครอยู่ผู้นั้นก็มาพอดี
