วลาที่เธอดูออกไม่ได้หรือ?
ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็คงเป็นช่วงเช้าอยู่นั่นแหละ
“ฝนตก ไปไหนไม่ได้แล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกขัดใจและผิดหวังอยู่บ้าง เมื่อวานทำตาข่ายดักปลาเสร็จแล้ว เดิมทีคิดไว้ว่าวันนี้จะลองเอาไปใช้จับปลาข้างลำธารแห่งนั้นดู และตัดเถาเฮ่อกลับมาต้มเพิ่มอีกสักหน่อย อ้อ หม้อใบใหญ่สำหรับต้มเถาเฮ่อก็ยังไม่ได้ทำ เฮ่อ… ดูท่าตอนนี้คงต้องผลัดไปก่อน
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยตื่นนานแล้วเริ่มร้องเรียกความสนใจ
“อรุณสวัสดิ์ อาเหลย รอเดี๋ยวนะ ข้าจะย่างเกาลัดให้กิน”
อยู่ด้วยกันมาสองวัน เธอเริ่มรู้อุปนิสัยของลิงน้อยขึ้นมาบ้างแล้ว เจ้าตัวน้อยนี่นักกินตัวยงเชียว ตราบใดที่มีของกิน มันก็จะสงบเสงี่ยมหน่อย แต่ถ้าหิวขึ้นมาก็จะโมโหอาละวาดทันที มิน่าตอนแรกถึงหวงของกินขนาดนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นโยนเกาลัดเข้ากองไฟ ยามเท้าเปล่าเหยียบบนแผ่นหินเย็นเฉียบ หนาวจนสะท้านเฮือกร้องซี้ดสูดไอเย็นเข้าเต็มปอด
“ฝนเพิ่งจะตก แต่ชั่วพริบตากลับรู้สึกเหมือนเข้าฤดูหนาวแล้วเลย” เธอยกมุมปาก “จิ๊ ถ้วยชามเมื่อวานยังไม่ได้ล้างเลย โชคดีที่ยังมีน้ำเก็บไว้อยู่เต็มโอ่ง ใช้ประโยชน์ได้ไม่น้อยเลย
“ไอ้หยา หินเย็นเฉียบเลย ดูท่ามีเวลาข้าต้องทำรอ
