ี่เซวียเสี่ยวหรั่น
ไม่นึกว่านางจะมองการณ์ไกลขนาดนี้
นางพูดไม่ผิด แผ่นดินกว้างใหญ่ ได้พบกันกลางป่าเขานับเป็นวาสนาอย่างแท้จริง
ทว่าพูดตามจริงแล้วนางเป็นผู้มีพระคุณต่อเขา หากไม่ใช่นาง เหลียนเซวียนถามตนเองแล้ว แม้จะมีชีวิตรอดออกไปจากป่า แต่ความยากลำบากคงมากกว่าตอนนี้หลายเท่านัก
เหลียนเซวียนหาใช่คนหลงลืมบุญคุณคน บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ คือหลักการพื้นฐานที่เขาปฏิบัติเสมอมา พระคุณของแม่นางผู้นี้เขาจดจำไว้แล้ว
แต่ยามนี้เขาเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
เซวียเสี่ยวหรั่นเคยชินเสียแล้ว และไม่ถือสาหาความ
อาหารเช้าเป็นน้ำแกงซี่โครงหม้อหนึ่ง ในนั้นยังใส่เห็ดลงไปเล็กน้อย เพราะเหลือไม่มากแล้ว ต้องกินประหยัดหน่อย เซวียเสี่ยวหรั่นกับเหลียนเซวียนกินซี่โครงคนละสองชิ้น เหลืออีกหนึ่งชิ้นย่อมเป็นส่วนของอาเหลย
แม้ไม่อิ่ม แต่ดื่มน้ำแกงไปหนึ่งถ้วยเต็มๆ ก็ช่วยให้สบายท้องขึ้นมาก
กินมื้อเช้าเสร็จ ในที่สุดรองเท้าของเซวียเสี่ยวหรั่นก็แห้งสนิท เธอเคาะส้นรองเท้าเอาสิ่งสกปรกออก ก่อนสวมถุงเท้าและรองเท้าเข้าไปทันที
เซวียเสี่ยวหรั่นกระโดดโลดเต้นมีความสุข แต่ไม่นึกว่ากางเกงเกือบจะหลุด
เซวียเสี่ยวหรั่นรีบดึงขึ้นมาด้วยค
