เอามารมควัน ทำเสื้อกั๊กหนังเลียงผามาสวมใส่ก่อนสักตัว ส่วนหนังงูเหล่านั้น อืม… ตอนนี้ยังไม่มีแผน เอาไว้รมควันเรียบร้อยแล้วค่อยคิดกันอีกที”
เซวียเสี่ยวหรั่นปอกเกาลัดส่งเข้าปากตนเอง หนังงูมีไม่มากไม่น้อย ไม่รู้ว่าจะเอามาทำอะไรดี
เหลียนเซวียนผงกศีรษะเงียบๆ
“หากฝนหยุด ข้าจะไปขุดดินเหนียว พวกเราจะทำหม้อใบใหญ่สำหรับต้มเถาเฮ่อสักใบ แล้วค่อยไปตัดเถาเฮ่อกลับมาอีกหน่อย จะต้องต้มเส้นใยสำหรับถักเสื้อผ้าสองชุดออกมาให้ได้ เหลียนเซวียน วันนี้ท่านอย่าออกไปล่าสัตว์ดีกว่า กอหญ้าหลังฝนชื้นแฉะ พื้นก็ลื่น ถึงอย่างไรความปลอดภัยต้องมาเป็นที่หนึ่ง” เซวียเสี่ยวหรั่นกินเกาลัดไปก็พูดไปไม่หยุดปาก
“วันนี้แบ่งงานกันทำ ท่านปั้นดินเหนียวกับรมควันหนัง ส่วนข้าจะออกไปข้างนอกเอง จะว่าไปแม้พวกเราจะเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งมาพบกัน แต่แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล ได้มาพบกันในป่าเขานับเป็นวาสนายิ่งใหญ่ พวกเราคือสหายร่วมหัวจมท้าย หนทางที่ต้องเดินยังอีกยาวไกล มีเรื่องต้องฝากฝังกันอีกมาก”
“ออกไปจากเขาแห่งนี้ได้เมื่อไร อย่างแรกคือหาหมอมารักษาให้ท่านก่อน รอท่านหายดีแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกลับบ้านของตัวเองเถอะ”
เหลียนเซวียนได้ยินแล้วก็ตกตะลึงหันมองมาท
