“อาเหลยเอ๊ย กินช้าๆ หน่อย อย่ารีบร้อนนักสิ”
“อาเหลยเอ๊ย เจ้ากินเนื้อเยอะขนาดนั้น แล้วมันจะย่อยหรือ”
“อาเหลยเอ๊ย พรุ่งนี้ข้าจะต้มผักคาวมัจฉาให้ แม้แต่รากที่ติดมากับน้ำแกงเจ้าก็อย่าให้เหลือเลยนะ”
“อาเหลยเอ๊ย ตัวของเจ้ามีขนคอยปกป้อง หน้าหนาวก็ยังสบายกว่าพวกเราซะอีก”
แม่นางผู้นี้คิดจะร่ายมนตร์เอาคำว่าอาเหลยสลักใส่ตัวของลิงน้อยหรืออย่างไร
เหลียนเซวียนทั้งฉิวทั้งขัน
ลิงน้อยถูกนางเรียกจนเวียนหัวไปแล้วจริงๆ เซวียเสี่ยวหรั่นคีบเนื้อส่งให้ถึงปากของมัน มันก็เอามือหยิบออกมาดู แล้วถึงใส่เข้าไปในปากเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย
ชัดเจนว่ามันไม่เคยกินอาหารประเภทเนื้อมาก่อน ที่กินไปตอนเที่ยงคือหางกับกระดูก รสชาติแตกต่างกับเนื้อ
ป้อนอาเหลยจนอิ่มแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็อุ้มมันออกไปนอกถ้ำ
มีประสบการณ์แล้วครั้งหนึ่ง อาเหลยหัวไวอย่างมาก แค่วางเท้าขวาของมันแตะพื้น มันก็ฉี่ของมันเองโดยที่เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ต้องผิวปาก
“ฮ่าๆ อาเหลยของเราเป็นเด็กเฉลียวฉลาดมาก”
เซวียเสี่ยวหรั่นวางมันลง แล้วลูบหัวของมันพลางกล่าวชมเชย
“เจี๊ยกๆ ” แม้อาเหลยจะฟังไม่เข้าใจ แต่สัมผัสได้ถึงความยินดีปรีดาของเธอจากภาษากาย ก็เลย
