ตอบกลับอย่างมีความสุข
ฉลาดมากจริงๆ สอนรอบเดียวก็จำได้แล้ว เหลียนเซวียนค่อนข้างประหลาดใจ ฝูงลิงในหุบเขาราชันโอสถก็ไม่น้อย ชอบลงจากเขามาขโมยของกินบ่อยๆ อาจารย์กับศิษย์พี่ก็ไม่รำคาญ ยังให้อาหารพวกมันเป็นครั้งคราว
เหลียนเซวียนย่อมเคยคลุกคลีกับเหล่าวานรเป็นธรรมดา ลิงมีความหวาดระแวงสูง ไม่ค่อยเข้าใกล้คนมากเกินไป ต้องการให้พวกมันเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่ในโอวาท เป็นเรื่องยากมาก
ลิงฉลาดเฉลียวมากอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นิสัยดื้อรั้นมาก ยากจะเลี้ยงให้เชื่อง
ลิงตัวนี้อาจยังอายุน้อย ซ้ำได้รับบาดเจ็บ แม่นางผู้นี้ช่วยชีวิตมัน ดังนั้นลิงน้อยจึงค่อนข้างสนิทสนมกับนาง
เซวียเสี่ยวหรั่นเล่นกับอาเหลยครู่หนึ่ง เห็นมันเริ่มง่วงแล้ว จึงตักน้ำมาล้างมือ แล้วถือโอกาสล้างหินที่ใช้ย่างเนื้อโดยเฉพาะไปด้วย หลังจากนั้นก็ย้ายมาข้างกองไฟ แล้วตั้งไฟเผาให้ร้อน
หยิบขวดที่ใส่น้ำมันเลียงผาตักใส่ลงไปหนึ่งช้อน เสียงฉี่ๆ ดังออกมา เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งไขว้ขาขัดสมาธิ ใช้ตะเกียบคีบปอดกับตับที่สะเด็ดน้ำแล้วลงไปย่างบนหิน
“พวกเรามีหนังเลียงผาหนึ่งผืน หนังงูสามผืน หนังเลียงผาใหญ่หน่อยเอามาทำเป็นเสื้อกั๊กได้ แต่ข้าไม่รู้ว่าฟอกอย่างไรหรอกนะ” เซวียเสี่ยวหร
