วยเหลาไม้นิตติ้งให้ข้าสักสี่อันเถอะ”
ไม้นิตติ้งคือสิ่งใด เหลียนเซวียนพึ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก
เซวียเสี่ยวหรั่นค้นหาในกองฟืน แล้วตัดกิ่งไม้ซี่เล็กๆ ที่มีทั้งขนาดและความยาวเหมาะสมมาสี่ห้าอัน
“เอ้า ท่านเอากิ่งไม้เหล่านี้ไป เหลาหัวท้ายสองด้านให้เรียว แต่อย่าแหลมเกินไป เอาแหลมแบบกลมมน ส่วนตรงกลางก็แต่งให้เรียบเสมอกัน อย่าให้เงี่ยงโผล่ขึ้นมา มิเช่นนั้นหากเกี่ยวถูกเส้นด้ายเดี๋ยวจะยุ่ง ส่วนขนาด เอาพอๆ กับอันนี้ แค่เหลาเปลือกไม้ออกก็พอ” เซวียเสี่ยวหรั่นวางกิ่งไม้เรียวเล็กใส่มือเขา ให้สัมผัสความยาวและขนาดที่ตนเองต้องการ
เธอเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ทั้งยังจับมือเขาขยับไปมา สีหน้าของเหลียนเซวียนแลดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“เข้าใจแล้วหรือไม่” เซวียเสี่ยวหรั่นถาม
ก็แค่เหลาปลายสองด้านของกิ่งไม้ให้เรียวแหลมเล็กน้อยเองมิใช่หรือ มีอะไรไม่เข้าใจ เหลียนเซวียนทำหน้าบึ้งแต่ก็ผงกศีรษะ
“ฮิๆ งั้นก็ดี มีดนี้ให้ท่าน”
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เสียเวลาไร้สาระ ไขว้ขาขัดสมาธิข้างกองไฟ เริ่มสานรองเท้า
เธอไม่เคยสานรองเท้าฟางมาก่อน แต่มีพื้นฐานในการถักไหมพรมก็เลยสามารถเชื่อมโยงได้
หลังจากรื้อทำใหม่มาสองหน ในที่สุดเธอก็พบวิธีที่
