รั่นก็ไม่รังเกียจ
ปอดกับตับย่างเสร็จเรียบร้อย ยากยิ่งนักที่ทั้งสองจะได้กินอย่างอิ่มหมีพีมันเช่นนี้
หลังเก็บกวาดสิ่งของแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งออกไปนอกถ้ำ หอบหญ้าไส้ตะเกียงกลับเข้ามามัดหนึ่ง
“เหลียนเซวียน ข้าจะทำรองเท้าฟางให้ท่าน แต่ต้องวัดดูก่อนว่าเท้าของท่านยาวแค่ไหน” เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบหญ้าต้นหนึ่งวิ่งมาหาเหลียนเซวียน
ทำรองเท้าฟางให้เขา? เหลียนเซวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
อันที่จริง… เท้าคือตำแหน่งที่เป็นส่วนตัวมาก
“เร็วหน่อย เร็วหน่อย มาวัดความยาว ถึงข้าจะไม่เคยทำรองเท้าฟางมาก่อน แต่ข้าเคยถักรองเท้าอยู่ แค่นี้ไม่เกินความสามารถของข้าหรอก”
เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งย่อตัวลงข้างกายเขาพลางเร่งเร้า
เอาเถอะ เหลียนเซวียนยื่นเท้าซ้ายให้นางด้วยความจนใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้หญ้าไส้ตะเกียงเทียบความยาวเท้าของเขา พอได้ความยาวที่แน่นอนแล้วก็ตัดส่วนเกินทิ้งไป
“เรียบร้อย เท้ายาวจริงๆ น่าจะสวมรองเท้าเบอร์สี่สิบสาม สี่สิบสี่ได้”
พอเห็นความยาวของต้นหญ้า เซวียเสี่ยวหรั่นก็จุปากอุทาน
เบอร์สี่สิบสาม สี่สิบสี่คือความยาวแค่ไหน นางพูดอะไรที่เขาไม่เข้าใจอีกแล้ว เหลียนเซวียนย่นคิ้ว
“เหลียนเซวียน ไหนๆ ท่านก็ว่างอยู่ ช่
