พอรู้ความชัดเจนว่าผู้ที่ต้องการจัดกระดูกเป็นลิงน้อยตัวหนึ่ง เหลียนเซวียนก็นิ่งงันไปพักใหญ่ นางแอบดูฝูงลิงตีกันก็แล้วไปเถอะ ยังพาลูกลิงบาดเจ็บกลับมาอีก
“ข้าจะเอายาแก้ปวดไปละลายน้ำแล้วกรอกใส่ปากมัน ท่านก็ช่วยดามกระดูกให้มันแล้วพันแผลให้เรียบร้อย พักฟื้นสักระยะ ก็น่าจะหาย”
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ตะเกียบคนยาแก้ปวดที่ใส่อยู่ในช้อนให้ละลาย แล้วกรอกใส่ปากลิงน้อยอย่างระมัดระวัง
หลังจากนั้นก็กรอกน้ำมันอีกสองสามช้อน
มือของเหลียนเซวียนมีแต่ดินเหนียว เซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำที่ต้มแล้วใส่ถ้วยให้เขาล้างมือ ก่อนจูงเขาเข้าไปใกล้กับลิงน้อยตัวนั้น
“กระดูกของมันแทงทะลุออกมา สามารถต่อได้ไหม?” เซวียเสี่ยวหรั่นมองเขาอย่างวาดหวัง
เขาไม่ตอบว่าต่อกระดูกเป็นหรือไม่ เธอจึงต้อนเป็ดขึ้นคอน [1] บังคับพาเขาเข้ามา เหลียนเซวียนรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
แน่นอนว่าแค่ต่อกระดูกธรรมดาไม่เหลือบ่ากว่าแรงสำหรับเขา
ไหนเลยจะรู้ว่า ในความเข้าใจของเซวียเสี่ยวหรั่น เขาเป็นยอดฝีมือที่พเนจรในยุทธภพ สถานการณ์บาดเจ็บภายนอกเช่นกระดูกหักสำหรับเขาแล้วน่าจะเป็นเหมือนข้าวที่กินอยู่ทุกวัน คนป่วยนานวันเข้าก็กลายเป็นหมอเสียเอง ดังนั้นเ