ขาต้องมีวิธีต่อกระดูกอย่างแน่นอน
มือของเหลียนเซวียนคลำขาที่หักของลิงน้อย จนแน่ใจรายละเอียดของตำแหน่งที่กระดูกหัก กระดูกของลิงคล้ายคลึงกับของคนมาก การต่อกระดูกให้ลิง เหลียนเซวียนย่อมมีความมั่นใจอยู่หลายส่วน แต่หากต่อกระดูกให้หมูหรือวัว เช่นนั้นก็พูดยาก
เหลียนเซวียนคลำอยู่ครู่หนึ่ง จนเกิดความมั่นใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนเวียนอยู่ด้านหลังของเขา ยอมเสียสละผ้าเช็ดตัวของตนเอง เอาไปต้มน้ำเดือดฆ่าเชื้อ รอจนแห้งเพื่อเอาไปใช้พักแผลให้ลิงน้อย
ขณะกำลังยุ่งอยู่ ก็เห็นเหลียนเซวียนหันมองมาที่ตนเอง
“หา? เสร็จแล้ว?” เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งเข้าไป
กระดูกของลิงน้อยซึ่งโผล่ออกมาให้เห็นเมื่อครู่ได้รับการต่อกลับเข้าที่แล้ว ยามนี้ยังมีโลหิตบางส่วนไหลจากบาดแผล ขาซ้ายของมันอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉาน
“สมกับเป็นยอดฝีมือโดยแท้ ต่อกระดูกยังรวดเร็วขนาดนี้” เซวียเสี่ยวหรั่นสีหน้าเบิกบาน “ข้าจะไปต้มน้ำก่อน จะได้ใช้ผ้าที่ต้มแล้วเช็ดแผลให้มัน อีกสักครู่ค่อยพันแผล”
ขณะกำลังจะหันหลังกลับสายตาเหลือบไปที่อาภรณ์สีขาวของเขา เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มหวานให้เหลียนเซวียน “เอ่อ… เหลียนเซวียน คือว่าข้ายังขาดของอยู่นิดหน่อย”
ขาดของ
