แล้วมาถามเขาทำไม ตอนนี้เขามีอะไรให้นางได้หรือ เหลียนเซวียนนึกข้องใจ
ผ่านไปชั่วครู่ ก็ได้ยินเสียงผ้าขาดแคว่ก หน้าผากของเขาพลันเต้นตุบๆ
อาภรณ์ตัวยาวเดิมทีก็สั้นอยู่แล้ว บัดนี้ความยาวของทั้งสองด้านเหลือแค่หัวเข่า
เซวียเสี่ยวหรั่นถือผ้าเลอะเทอะสองชิ้นในมือพลางฉีกยิ้มกว้าง “ต้องขอบคุณเสื้อคลุมตัวยาวของท่าน ไม่อย่างนั้นจะหาของมีประโยชน์แบบนี้ได้จากที่ไหน”
เหลียนเซวียนนิ่งงัน เขาไม่รู้สาเหตุว่าทำไมสตรีผู้นี้ถึงไม่สวมกระโปรงยาว เสื้อผ้าที่นางสวมเป็นแบบสั้นทั้งเสื้อและกางเกง ไม่สวมกระโปรงยาว ช่างประหลาดนัก
ควรรู้ว่าแม้แต่หญิงชาวบ้านทั่วไปยังสวมกระโปรงยาวไม่ว่าฐานะครอบครัวจะยากจนข้นแค้นแค่ไหนก็ตาม
ทว่านางไม่เพียงไม่สวมกระโปรงยาว แม้แต่เสื้อที่สวมใส่ยังดูแปลกมากอีกด้วย เนื้อผ้าเรียบลื่น แต่คงทนแน่นหนา ยามลูบจะมีเสียงสากๆ เนื้อผ้าน่าอัศจรรย์ยิ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นไหนเลยจะแยแสว่าใจเขาคิดอย่างไร เธอหยิบผ้าสองชิ้นที่เพิ่งได้มาใหม่วิ่งไปที่ริมแม่น้ำอย่างกระตือรือร้น
ซักและขยี้จนสะอาดแล้วก็วิ่งกลับมา แล้วโยนผ้าหมาดลงหม้อต้ม
หลังน้ำเดือดก็ช้อนผ้าออกมา แล้วให้เหลียนเซวียนช่วยอบผ้าชิ้นหนึ่งให้แห้ง
