วหรั่นเอาขึ้นตั้งไฟอุ่นอีกรอบ ทั้งสองต่างเติมท้องของตนเองให้เต็มตามอัธยาศัย
เซวียเสี่ยวหรั่นซดน้ำแกงโฮกๆ ไปครึ่งชา หลังจากนั้นก็วางตะเกียบไว้ด้านข้าง คิดไว้ว่าจะออกไปข้างนอก
“เหลียนเซวียนท่านช่วยดูไฟหน่อย ข้าจะออกไปอีกรอบ หากดินเหนียวยังมีเหลืออยู่ ก็ปั้นช้อนกับชามอีกชุดหนึ่งเถอะ ลิงน้อยจำเป็นต้องใช้ทีหลัง เอ้อ... ปั้นอ่างล้างหน้าสักใบก็ได้ เอาไว้ใช้ล้างหน้าสะดวกดี ฮิๆ ท่านดูเอาตามสบาย ข้าไปล่ะ”
เธอหยิบมีดพับเล่มเล็ก สะพายเป้ขึ้นหลังแล้ววิ่งฉิวออกไปจากถ้ำ
นางไปทางซ้ายอีกแล้ว คิดฉวยโอกาสที่ฝูงลิงไม่อยู่ไปขโมยกล้วยน้ำว้าสินะ
แม่นางผู้นี้ยึดมั่นเรื่องอาหารการกินอย่างเหนียวแน่น เหลียนเซวียนปรายตาไปที่ปากถ้ำ
เซวียเสี่ยวหรั่นไปดงกล้วยน้ำว้าจริงๆ
ลิงสองฝูงทะเลาะวิวาทกัน เธอเห็นเองกับตา ลิงจำนวนมากตีกันจนหัวร้างข้างแตกเลือดอาบ เซวียเสี่ยวหรั่นคิดว่าพวกมันน่าจะหาสถานที่เหมาะสมซ่อนตัวเพื่อรักษาบาดแผลชั่วคราว ช่วงนี้น่าจะยังไม่มาป้วนเปี้ยนแถวดงกล้วย
ดังนั้น… นี่คือโอกาสอันดี
เธอวิ่งไปถึงนอกดงกล้วยในอึดใจเดียว รอบด้านเงียบเชียบมีเพียงเสียงลมครวญหวิวโชยผ่านยอดไม้
“ฮ่า เยี่ยมไปเลย”
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบกิ่งไม
