้ขึ้นมา เคาะตีไปตลอดทางระหว่างเข้าสู่ดงกล้วย
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนดูภายในป่ารอบหนึ่งอย่างผ่อนคลาย ฝูงลิงเด็ดกล้วยที่งอมแล้วไปเกือบทั้งหมด ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ยังดิบอยู่ ไม่ก็ผลเล็ก
เมื่อเป็นเช่นนี้ แน่นอนว่ากล้วยที่เหลืออยู่ย่อมมีมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มหน้าบาน
เธอใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายไปกับการวิ่งไปวิ่งมาระหว่างถ้ำกับดงกล้วย
ก่อนฟ้ามืด มุมหนึ่งของถ้ำก็อัดแน่นไปด้วยกล้วยน้ำว้าใหญ่น้อยจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หยั่งเท้า
“แฮ่กๆ พอแล้ว เลิกเด็ดชั่วคราว เหลือไว้ให้ฝูงลิงบ้าง ช่วงหน้าหนาวจะได้ไม่ลำบากนัก” เซวียเสี่ยวหรั่นหอบหายใจ พลางหัวเราะอย่างมีความสุข
อย่าเห็นว่าเธอเอาแต่วิ่งไปๆ มาๆ เป็นครึ่งค่อนวัน แท้จริงแล้วขนกล้วยน้ำว้ากลับมาไม่น้อย
ดงกล้วยแห่งนั้นยังมีกล้วยน้ำว้าเหลืออยู่อีกมาก เซวียเสี่ยวหรั่นอุตส่าห์ใจกว้างเหลือไว้ให้เหล่าวานร
ไม่ใช่เพราะกล้วยน้ำว้าเก็บไว้ไม่ได้นานหรอกหรือ เหลียนเซวียนตวัดสายตาใส่นาง
เซวียเสี่ยวหรั่นมองลิงน้อยที่ยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ ก่อนเทน้ำผักคาวมัจฉาที่ต้มเสร็จแล้วใส่ชาม ลิงน้อยทำเสียงฟืดฟาดสองสามครั้ง ลืมตาขึ้นมามองนาง หลังจากนั้นก็หลับต่อ
“ควรตื่นได้แล้ว เจ้าหลับมาตลอด
