ยิ่งซือหม่าเหยียนพูด เขาก็ยิ่งตื่นเต้นตบต้นขาฉาดใหญ่
“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าศิษย์น้องเฮ่อหลิงจะได้ศิษย์ชั้นยอดเช่นนี้มาครอง!”
ซือหม่าเหยียนจ้องมองกู้หย่วนด้วยสายตาลุกวาว ปากก็เดาะลิ้นชื่นชมไม่ขาดปาก
เขาหลงใหลและหมกมุ่นอยู่ในวิชาการปรุงโอสถมาโดยตลอด แม้จะถือกำเนิดจากฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ แต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจหรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างฝักฝ่ายตระกูลใหญ่และฝักฝ่ายสำนักเลยแม้แต่น้อย
นั่นก็เพราะเขาไม่มีความสนใจ และรู้สึกว่ามันไร้สาระ
ส่วนเรื่องที่ว่ากู้หย่วนจะมีพรสวรรค์ดีหรือไม่ มีกายาวิญญาณชนิดใด เขาก็ไม่ได้สนใจ และยิ่งไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด
ทว่าบัดนี้ เมื่อเขาค้นพบว่ากู้หย่วนมีพรสวรรค์ด้านการปรุงโอสถที่โดดเด่นเหนือธรรมดา เขากลับเกิดความสนใจขึ้นมาอย่างจริงจัง!
นับตั้งแต่กู้หย่วนกราบเข้าเป็นศิษย์ของนักพรตเฮ่อหลิงจนถึงปัจจุบัน รวมเวลาแล้วก็เพิ่งจะผ่านมาได้เพียงไม่กี่เดือน หากหักลบเวลาที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรออกไป เวลาที่เหลือให้เขาได้ศึกษาค้นคว้าวิชาการปรุงโอสถ คงจะมีน้อยนิดอย่างเหลือเชื่อ
