หลังจากนวดดินเหนียวสองก้อนใหญ่อย่างยากลำบาก ถึงพบว่าไม่มีแผ่นหินรองฐานขนาดใหญ่เพียงพอ
เธอลุกขึ้นวิ่งออกไปนอกถ้ำวนหาอยู่รอบหนึ่ง ก่อนอุ้มแผ่นหินสามเหลี่ยมรูปร่างแบนขนาดใหญ่กลับมาด้วย
“โอย หนักจังเลย”
เธอวางแผ่นหินไว้ตรงหน้าเหลียนเซวียน แล้วโปรยขี้เถ้าลงไป
“ตัวข้าสกปรกยิ่งกว่าปลาหนีโหว [1] ทั้งยังไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน สงสัยอีกหน่อยคงต้องสวมชุดหนังสัตว์กระโปรงใบไม้ ใช้ชีวิตเยี่ยงคนป่าแล้ว”
ยามก้มลงมองเสื้อผ้าสกปรกจนดูไม่ได้ หัวคิ้วของเซวียเสี่ยวหรั่นก็มุ่นขมวดเป็นรูปอักษร 川
อันที่จริงเธอไม่ได้รังเกียจชุดหนังสัตว์กระโปรงใบไม้ แต่ตอนนี้แม้แต่ปัจจัยการทำชุดหนังสัตว์สักชุดยังไม่เพียงพอเลย
เหลียนเซวียนปรายตาไปที่นาง ดวงตาและเรียวคิ้วนิ่งขรึม แม้แต่อาภรณ์สำหรับผลัดเปลี่ยนแม่นางผู้นี้ก็ยังไม่มี แล้วนางมาปรากฏตัวในป่าลึกแห่งนี้ได้อย่างไร
“เหลียนเซวียน ท่านว่าระหว่างทำอ่างน้ำกับว่าถังอันไหนดีกว่ากัน” เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งลงฝั่งตรงข้าม “น้ำที่ใส่ในอ่างจะเย็นเร็วกว่า แต่ดูเหมือนว่าถังจะหนักมากกว่า เฮ้อ….”
ขณะที่เธอกำลังใคร่ครวญ เหลียนเซวียนก็ยื่นมือชี้ไปที่มุมหนึ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปมองด้วยสัญชาตญาณ
