ก็เห็นผลเกาลัดสิบกว่าลูกวางอยู่บนใบเผือกป่าที่ฉีกไว้ใบหนึ่ง
“ให้ข้า?” เซวียเสี่ยวหรั่นอึ้งงัน รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง “ขอบคุณนะ เหลียนเซวียน ท่านปอกช้าขนาดนั้น ยังตั้งใจเหลือให้ข้าเป็นพิเศษอีก”
ถ้าไม่บ่นว่าเขาชักช้า คำขอบคุณจะฟังดูจริงใจกว่านี้ เหลียนเซวียนใบหน้าเรียบเฉย เอื้อมมือมาบิดินเหนียวอย่างชำนิชำนาญ แล้วเริ่มปั้นช้าๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่แยแสว่ามือจะสกปรก หยิบเกาลัดผลหนึ่งส่งเข้าปากทันที “งั้นก็ทำถังก่อนแล้วกัน หินก้อนนี้ไม่ใหญ่มาก ใช้ทำเป็นฐานน่าจะกำลังดี”
ระหว่างที่กินอยู่ก็ตัดสินใจได้
เหลียนเซวียนผงกศีรษะน้อยๆ มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด
เซวียเสี่ยวหรั่นกินเกาลัดจนหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา กรอกน้ำตามเข้าไปอีกถ้วย เมื่อของกินเติมเต็มกระเพาะ ก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
เมื่อก่อนมีแต่การกินมากไปที่ทำให้เธอไม่สบายกระเพาะ แต่ตอนนี้ความหิวกลับทำให้ได้สัมผัสความไม่สบายท้องไปอีกแบบ
“เหลียนเซวียน ข้าจะไปเก็บกิ่งไม้ วันนี้ยังต้องทำประตูอีกอย่าง” เธอกำชับอีกประโยคก่อนวิ่งออกไป
วนไปนอกเรื่องเสียนาน ในที่สุดนางก็นึกถึงประตูได้เสียที เหลียนเซวียนยังคงปั้นดินเหนียวในมืออย่างตั้งใจ ไม่เหลือบตาขึ้นมอง
ทั้งสองคน
