ข้างสลัว เธอถือกิ่งไม้คอยตีซ้ายทีขวาทีอย่างระมัดระวัง
“โป๊กๆ”
เสียงตอบกลับมาของเหลียนเซวียนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินข้ามพุ่มไม้มา แต่กลับไม่เห็นเขา
“เหลียนเซวียน?”
“โป๊กๆ”
เสียงใกล้ขึ้น แต่ยังไม่เห็นคน
ในป่ามีเนินดินและหลุมลึกมากมาย พุ่มไม้ พงหญ้ารกชัฏก็ไม่น้อย วิสัยการมองเห็นจึงแคบมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นกลัวป่าทึบแบบนี้เป็นที่สุด เพราะมีทั้งงู แมลง มด และยุงยากจะป้องกัน
นางพลันรู้สึกว่าโชคดีที่ตอนนี้ยังเป็นฤดูใบไม้ร่วง ยุงกับแมลงน้อยลงมากแล้ว มิเช่นนั้นตอนกลางคืนพวกเขาคงนอนไม่เป็นสุข
“เหลียนเซวียน?”
หลังแหวกพงหญ้าสูงเท่าครึ่งตัวคนออก ดวงตาของเซวียเสี่ยวหรั่นก็เบิกกว้าง
…
[1] ปลาหนีโหวเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ชอบอาศัยอยู่บนดินเลนมากกว่าใต้น้ำ มีตาโต และมีครีบที่แข็งแรงสามารถอยู่บนบกได้เป็นเวลานาน คนไทยเรียกว่าปลาตีน
