กองไฟ
“แบบนี้ก็ยุติปัญหากลิ้งเข้ากองไฟได้ เหลียนเซวียน คืนนี้ท่านหลับให้สบายเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงว่าข้าจะกลิ้งเข้ากองไฟ”
เซวียเสี่ยวหรั่นจัดวางตำแหน่งไม้ฟืนอย่างดี ก่อนล้มตัวนอน โดยใช้เป้ต่างหมอนหนุนเหมือนเช่นเคย
“ข้าจะหลับแล้วนะ ท่านก็นอนเร็วหน่อยล่ะ”
พูดจบ ทั่วทั้งถ้ำก็เงียบสนิท
แม่นางคนนี้ดูเหมือนจะโผงผางตรงไปตรงมา แต่กลับเป็นคนมีจิตใจละเอียดอ่อน แม้เบื้องหน้าจะพร่ามัว แต่ยังเห็นเงาของเปลวไฟไหวระริก และสัมผัสความอบอุ่นที่แผ่กำจายออกมาได้
ช่วงดึกดื่นครึ่งคืน เหลียนเซวียนซึ่งมักหลับตื้นๆ ก็ลืมตาขึ้น
สตรีผู้นั้นลุกขึ้นมา ได้ยินเสียงเสื้อผ้าดังสวบสาบ
เขานอนไม่ขยับ แต่เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวของนางอยู่
นางขยับไปขยับมา ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขา
เหลียนเซวียนหลับตาลง
“เหลียนเซวียน ตื่นๆ ”
แม่นางผู้นั้นย่อตัวลงมาข้างกายเขา เอื้อมมือมาเขย่าหัวไหล่ เขาลืมตาขึ้นมองนาง
“แหะๆ เหลียนเซวียน ท่าน... ไปสุขาเป็นเพื่อนข้าทีสิ”
เหลียนเซวียนเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนดังอยู่กลางพายุ
“คือว่า ช่วงหัวค่ำซดน้ำแกงมากไปหน่อย อั้นไม่ไหวแล้ว แต่ข้างนอกมืดมาก ข้ากลัว ท่านช่วยไปเป็นเพื่อนข้าหน่อย ขอร้องล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้
