ขาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง
อันที่จริงนางรู้สึกว่าปีกกับขาอร่อยกว่าเนื้อส่วนอกต่างหากเล่า เหลียนเซวียนอับจนวาจา ได้แต่รั้งมือกลับไปเงียบๆ
“แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง ฮิๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นกินปีกไก่สุดโปรดของเธอต่ออย่างมีความสุข
แม้อาหารค่ำปริมาณไม่มาก แต่โชคดีที่กรอกน้ำแกงมาแล้วสองถ้วย พออิ่มไปได้ครึ่งท้อง
เซวียเสี่ยวหรั่นซดน้ำแกงหยดสุดท้ายลงท้อง ก่อนวางชามและตะเกียบใส่หม้อ
“พรุ่งนี้ค่อยเอาทั้งหมดไปล้างที่ริมแม่น้ำ
พอหนังท้องอิ่ม หนังตาก็เริ่มหย่อน ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลียขึ้นมา เซวียเสี่ยวหรั่นนวดแขนของตนเอง วันนี้เธอแบกแต่ของหนัก รู้สึกเมื่อยแขนมาก
“พรุ่งนี้ต้องทำประตูออกมาให้ได้” เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปที่ปากถ้ำมืดมิดพลางแค่นเสียงฮึดฮัด
ความยึดติดเกี่ยวกับประตูช่างมีมากเหลือ เหลียนเซวียนปรายตาไปที่นาง
“เข้านอนก่อน พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาทำงานแต่เช้าหน่อยถึงจะดี”
เซวียเสี่ยวหรั่นล้มตัวลงนอน เตรียมจะหลับตา
แต่ยังไม่ถึงหนึ่งวินาที เธอก็ลุกพรึ่บขึ้นมาอีก
ช่วยแก้นิสัยทำอะไรปุบปับให้คนตกใจจะได้หรือไม่? เหลียนเซวียนแอบบ่นอยู่ในใจ แต่ไม่แสดงความรู้สึกทางสีหน้า
เซวียเสี่ยวหรั่นหอบกิ่งไม้ยาวๆ มาหลายท่อนวางไว้ข้าง
