ประโยค “ระวังน้ำแกงลวกปากนะ”
บางครั้งคำพูดจากปากของนางก็มาเป็นชุด เหลียนเซวียนดื่มน้ำแกงเงียบๆ
ผลที่ตามมาก็คือ หลังจากนั้นไม่นานในมือก็มีน้ำแกงเพิ่มเข้ามาอีกถ้วย
เหลียนเซวียนลังเลเล็กน้อย ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่จะดื่มน้ำแกง เพียงแต่การดื่มน้ำจนเต็มท้องตอนหัวค่ำเช่นนี้…
แต่กลับได้ยินเสียงหญิงสาวซดน้ำแกงอย่างเบิกบานใจมาก
เอาเถอะ เขาจะไม่พูดอะไรมาก ครั้นแล้วก็ดื่มน้ำแกงต่อไปเงียบๆ
รอจนกระทั่งชามที่สาม ถ้วยของเขาเต็มไปด้วยเนื้อและเห็ด ส่วนแม่นางที่อยู่ตรงข้ามกินส่วนปีก ขา และคอไก่
ครานี้เขาถือตะเกียบค้างอยู่นาน
“อ้าว เหลียนเซวียน ทำไมไม่กินล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นกินปีกไก่อย่างเอร็ดอร่อย มองเหลียนเซวียนที่นิ่งไม่ขยับด้วยความประหลาดใจ
เหลียนเซวียนยื่นชามให้เธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นทำตาปริบๆ ไม่เข้าใจความหมายของเขา “ทำไม? อย่าบอกนะ ว่าท่านจะแย่งปีกไก่ของข้า”
ใครจะไปแย่งปีกไก่ของนาง เหลียนเซวียนหน้าดำทะมึน สมองของแม่นางผู้นี้ไม่รู้ว่าเติบโตมาอย่างไร
“งั้นข้าให้เนื้อไก่ท่านหมดเลย ท่านอย่ามาแย่งปีกของข้า ท่านได้รับบาดเจ็บ ต้องกินเนื้อมากๆ ถึงจะหายเร็ว ปีกกับขาไก่ให้ข้ากินเอง” เซวียเสี่ยวหรั่นพูดเหตุผลกับเ
