ยกหม้อที่ใส่น้ำแกงลงมาจากช่องบนกำแพงหิน ขึ้นตั้งไฟบนเตาหิน
เหลียนเซวียนเริ่มเติมฟืนเข้าไปในเตา แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่กลับเติมฟืนได้อย่างแม่นยำ แม่นเสียจนเซวียเสี่ยวหรั่นนึกสงสัยว่าตาของเขามองไม่เห็นจริงหรือไม่
รอจนกระทั่งชามเย็นแล้ว เซวียแล้วก็ใช้น้ำในหม้อล้างทำความสะอาดสองรอบ
“เอาล่ะ ในหม้อแทบจะไม่มีน้ำอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็เป็นแค่ขี้เถ้า กินลงท้องไปไม่มีปัญหาหรอก การทำเต้าหู้หลายแห่งยังเติมขี้เถ้าลงไปเป็นพิเศษอีกด้วยนะ”
ล้างถ้วยชามไม่สะอาด ยังอุตส่าห์หาเหตุผลมารองรับอย่างสวยหรู แบบนี้ใครเขาทำกัน เหลียนเซวียนอดที่จะเหลือบมองหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้
เซวียเสี่ยวหรั่นมิได้นำพา เธอสายตาไม่ดี เลยไม่สังเกตเห็น ต่อให้สังเกตได้ เธอก็ไม่ใส่ใจ เมื่อเงื่อนไขมีจำกัด ผู้คนก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เหมาะสม
พอน้ำแกงในหม้อเดือดแล้ว เธอยกหม้อลงอย่างอดไม่ได้ แล้วใช้ช้อนตักน้ำแกงออกมาสองชาม
“ของท่าน วิถีในการรักษาสุขภาพ เริ่มต้นจากการดื่มน้ำแกง หลังจากนั้นก็กินเนื้อ ท่านบาดเจ็บอยู่ ต้องดื่มน้ำแกงบำรุงสุขภาพให้มากๆ พรุ่งนี้พวกเราจะตุ๋นน้ำแกงงู” เซวียเสี่ยวหรั่นวางชามในมือของเหลียนเซวียนพลางกำชับอีก
