ดีจริงๆ ชามน้อยสีแดงใบนี้สวยมากเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้กิ่งไม้คีบชามออกมา พลางเอ่ยชื่นชม ดินสีน้ำตาลปนแดงหลังจากเผาแล้วสีแดงยิ่งเห็นชัด ปากชามใบเล็กขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ สีแดงสดใสทั้งดูงดงามและเป็นมงคล
ชามที่ปั้นแบบหยาบๆ ทั้งยังเผาตามอำเภอใจจะออกมาดีแค่ไหนเชียว แม่นางผู้นี้ไม่เคยเห็นถ้วยกระเบื้องเคลือบล้ำค่างามวิจิตรที่แท้จริงบ้างเลยหรือ เหลียนเซวียนมิได้นำพากับถ้อยคำยกยอปอปั้นจนเกินจริงของนางเท่าไรนัก
เขาไหนเลยจะรู้ว่า ถ้วยกระเบื้องเคลือบอันวิจิตรประณีตและล้ำค่าอย่างแท้จริงเหล่านั้นได้กลายเป็นของวัตถุโบราณในยุคสมัยของเซวียเสี่ยวหรั่น หากไม่ถูกจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ก็จะกลายเป็นของสะสมส่วนตัวของเศรษฐีทั้งหลาย
แน่นอนว่าในยุคสมัยที่มีความเพียบพร้อมด้านวัตถุ บนโต๊ะอาหารของคนธรรมดาย่อมไม่ขาดเครื่องถ้วยชามที่ประณีตงดงาม แต่ถ้วยดินเผาแบบนี้มีเอกลักษณ์ สีสันสดใสสะดุดตา จึงดูเก๋ไก๋สวยงามในสายตาของคนยุคปัจจุบัน
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นเครื่องดินเผาที่เหลียนเซวียนปั้นเองกับมือ เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกว่ามันทั้งน่ารักและดูสวยงามจากใจจริง
“เอาน้ำแกงมาอุ่นให้ร้อนก่อน อีกครู่หนึ่งก็กินมื้อเย็นได้แล้ว” นาง
