ขณะประคองเหลียนเซวียนกลับถ้ำ ก็เป็นเวลาล่วงเลยเที่ยงวันมาแล้ว
“ประตูของฉันยังไม่ได้ทำเลย ฟ้าก็จะมืดอีกแล้วเหรอ...”
เซวียเสี่ยวหรั่นโยนงูเข้าไปในถ้ำด้วยสีหน้าขมขื่น ก่อนวิ่งไปข้างกองดินเหนียวและเริ่มทำการนวดดิน
“ทำไมเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้ ยังไม่ทันทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ก็เลยเที่ยงมาแล้วหรือนี่” เธอนวดดินพลางบ่นงึมงำ “เหลียนเซวียน ข้าจะนวดดินเหนียวเอาไว้ให้อีกสักครู่ท่านรับหน้าที่ปั้นชาม ช้อน ถ้วย แล้วก็อ่างน้ำได้หรือไม่ ข้าต้องฉวยโอกาสช่วงกลางวันออกไปทำงานข้างนอกก่อน”
เหลียนเซวียนพยักหน้า แล้วใช้หินเขียนบนพื้น ‘จะให้ปั้นอะไรก่อน’
เซวียเสี่ยวหรั่นมองมาแวบหนึ่ง “อืม… ปั้นฝาหม้อก่อนแล้วกัน ไม่มีเตาไฟขี้เถ้าปลิวว่อนไปทั่ว หากปลิวลงไปในหม้อ สุดท้ายก็จะตกมาอยู่ในท้องของพวกเรา”
เหลียนเซวียนสงวนวาจา พยักหน้าเงียบๆ
“หลังจากนั้นค่อยปั้นชามสองใบ ถ้วยสองใบ ช้อนตักน้ำแกงหนึ่งอัน แล้วค่อยปั้นอ่างน้ำสองใบ จานเล็กสองใบ แล้วก็โอ่งใส่น้ำอีกสองใบ…” เซวียเสี่ยวหรั่นนวดดินเหนียวไปเรื่อยๆ ยิ่งนับจำนวนสิ่งของก็ยิ่งตื่นเต้น
เหลียนเซวียนไม่ขยับ แต่จดจ้องนางอยู่อย่างนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นได้สติกลับมา ก็ยิ้มอย่างเก้อเข
