ิน “ไม่ใช่สิ เวลาแค่นี้ปั้นไม่ได้เยอะขนาดนั้นอยู่แล้ว งั้นเอาฝาหม้อกับชาม แล้วก็เพิ่มช้อนตักน้ำแกงอีกอย่างแล้วกัน”
เหลียนเซวียนรั้งสายตากลับเงียบๆ
หลังนวดดินเหนียวจนเป็นก้อนเสร็จเรียบร้อย ก็เอามากองไว้ข้างกายเหลียนเซวียน ก่อนย้ายหินที่มีลักษณะแบนมาวางตรงหน้าเขา ก่อนทาขี้เถ้าบนไปบนนั้น
“อืม… ชามกับถ้วยทำตามขั้นตอนเดียวกับเมื่อวาน ส่วนช้อนตักน้ำแกง… ท่านก็แสดงฝีมือให้เต็มที่ได้เลย อย่างไรเสียแค่ใช้ได้ก็พอแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นกำชับสองสามประโยค ก่อนหันไปยกหม้อที่มีน้ำเต็มขึ้นตั้งไฟ “ต้มน้ำร้อนไว้ดื่ม เมื่อเงื่อนไขเอื้ออำนวยก็ไม่อาจดื่มน้ำดิบอีก เหลียนเซวียน ท่านดูน้ำไว้ มันเริ่มเดือดเมื่อไรก็เรียกข้า”
พูดจบก็ไม่รอคำตอบจากเขา ฉวยมีดสั้นกับตะกร้าหวายเดินออกไปข้างนอก
ขณะเดินผ่านงูซึ่งถูกโยนกองอยู่แถวปากถ้ำ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยกมุมปากพึมพำเสียงเบา “เอาไว้ค่อยกลับมาจัดการกับเจ้า”
เธอต้องไปตัดหญ้าไส้ตะเกียง [1] ก่อน
ริมฝั่งแม่น้ำมีหญ้าไส้ตะเกียงอยู่เยอะ ทั้งสูงและเขียวชอุ่ม ตัดกลับมาตากแดดให้แห้งก่อนใช้ทำเสื่อ นอนบนแผ่นหินทุกวัน แข็งมากจนตัวช้ำไปหมดแล้ว
หญ้าไส้ตะเกียงแบบนี้พบได้ทั่วไป นอกป่าใน
