มันจะสำเร็จได้จริงหรือ?
หลังจากไฟโหมกระพือรุนแรง ภายในถ้ำก็ปกคลุมไปด้วยควันไฟ
โชคดีแม้ควันจะมาก แต่ปากถ้ำก็กว้างพอ ทั้งสองจึงไม่ถึงกับสำลักควัน
ไม่ช้าชายอาภรณ์ที่เปียกชื้นของเหลียนเซวียนก็อบความร้อนจนแห้งสนิท รู้สึกกระทั่งว่าหนวดเคราบนใบหน้าของตนเองแทบจะเกรียมไปด้วย
“ว้าว ฮ่าๆๆ”
ทางเซวียเสี่ยวหรั่นแยกเอากองไฟออก เห็นหม้อดินใบใหญ่ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไม่เสียหาย ก็หัวเราะลั่น
“ไม่ไหม้ ไม่ร้าว รูปทรงยังคงเหมือนเดิม แค่สีภายนอกแลดูแดงขึ้นกว่าเดิมมาก”
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบไม้มาเขี่ยขี้เถ้าออกแล้วลองเคาะดูสองครั้ง
“ปึกๆ” เสียงฟังดูหนักแน่นแข็งแรงมาก
“เยี่ยมไปเลย พวกเรามีหม้อแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นยืนหัวเราะพลางกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกองไฟ ตื่นเต้นจนอยากตะโกนร้อง “โห่ฮี้โห่ ฮี้โห่….” เลียนแบบในเรื่องทาร์ซานเจ้าป่า
เผาแบบนี้ก็สำเร็จได้? เหลียนเซวียนเลิกคิ้วน้อยๆ อาจเป็นเพราะว่าเครื่องดินเผาแบบหยาบๆ ไม่จำเป็นต้องประณีตนักก็ได้
“ตอนนี้ยังร้อนอยู่ ต้องรอมันเย็นก่อน ค่อยดูกันอีกที พวกเรากินมื้อค่ำกันเถอะ ข้ารู้สึกหิวจนแทบจะกลืนวัวได้ทั้งตัวแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นลูบท้องที่ว่างเปล่าของตัวเอง
เมื่อก่อนท้องน้อยของ
