เธอมักจะป่องอยู่เสมอ ตอนนี้แบนลงไปแล้ว สายรัดกางเกงก็หลวมไปหมด เซวียเสี่ยวหรั่นไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือหัวเราะดี
หม้อยังใช้ไม่ได้ จำต้องย่างเนื้อเหมือนเดิมไปก่อน
เกาลัดยังเหลืออยู่นิดหน่อย จึงโยนเข้าไปในกองไฟทั้งหมด
“งานที่ต้องทำพรุ่งนี้มีอีกมาก เก็บเกาลัด ขุดดินเหนียว เก็บกระเทียมป่า หาต้นเฮ่อหรือไม่ก็ต้นหมา อ้อ แล้วก็เรื่องสำคัญสุดยอด ทำประตู”
พอฟ้ามืด มีเงาไม้ตะคุ่มๆ จากภายนอก รอบด้านมืดสนิท เซวียเสี่ยวหรั่นมองแค่ปราดเดียวก็รู้สึกกลัวขึ้นมา โรคกลัวความมืดของเธอนับวันจะยิ่งรุนแรงมากขึ้น
เมื่อครู่ตอนที่ออกไปเก็บเสื้อกันแดด ป่ามืดมิดทำให้เธอรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง
เหลียนเซวียนเหลือบสายตา ‘มอง’ นางปราดหนึ่ง แม่นางผู้นี้กล้าหาญชาญชัยในตอนกลางวัน แต่พอตกกลางคืนกลับใจเสาะถึงขั้นต้องหาประตูสักบาน นางจึงจะรู้สึกปลอดภัย
พวกเขากินแต่เนื้อย่างติดต่อกันมาหลายมื้อ เซวียเสี่ยวหรั่นทำหน้ามุ่ยเอ่ยว่า “พรุ่งนี้จะตุ๋นน้ำแกงไก่ใส่เห็ดมากินแต่เช้าเลย”
พอกินเนื้อเสร็จ ก็ตามด้วยกล้วยน้ำว้าอีกสองลูก และปอกเกาลัดอีกกำมือ ในที่สุดกระเพาะก็ได้เติมจนเต็มอิ่มเสียที
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งมาทั้งวันเริ่มง่วงอยู่บ้าง
“เหลียนเซวี
